หลิวหงเหอหนีออกจากบ้าน หลิวเหล่าเฮยยอมลดทิฐิขอให้คนในลานช่วยตามหาเขาก็แล้ว สุดท้ายยังถูกทุกคนอบรมสั่งสอนเสียยกใหญ่ เขาจึงอัดอั้นไปด้วยความโมโห
แต่พอหลิวหงเหอถูกตามตัวกลับมา หลิวเหล่าเฮยก็ไม่กล้าด่าเขาอีก กลัวว่าด่าแล้วจะหนีออกไปอีก ครั้นมีโทสะก็ได้แต่ระบายใส่ลูกอีกสองคน
“ให้พวกแกไปตามคน พวกแกไม่รู้จักไปดูที่หน้าหลุมศพแม่หรือไง? สุดท้ายคนอื่นกลับเป็นคนหาหงเหอเจอ ทำเอาหน้าฉันแทบไม่เหลือแล้ว”
หลิวหงซานกับหลิวหงอิงไม่กล้าเถียง ต่างก้มหน้าเงียบ
แต่หลิวเหล่าเฮยไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ยังด่าต่อว่า “พวกแกสองคนวัน ๆ เอาแต่เงียบ ไม่เคยทำอะไรเข้าท่าสักอย่าง หงเหอยังไงก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพวกแก ไม่รู้จักปกป้องเขาบ้างหรือไง?”
หลิวหงซานเถียงเสียงเบา “แล้วจะให้ผมปกป้องยังไงล่ะ จะให้ยกงานของผมให้เขา แล้วตัวเองลงชนบทไปหรือไง? ผมไม่เอาด้วยหรอก”
ถึงงานนี้หลิวเหล่าเฮยจะช่วยซื้อให้ แต่คนที่ไปทำงานคือตัวเขาเอง เว้นแต่เขาจะตาย ไม่อย่างนั้นถ้าหลิวหงเหออยากรับช่วงงานต่อจากเขา หลิวหงซานก็ต้องไปคุยกับหัวหน้าด้วยตัวเอง และจัดการส่งมอบงานด้วยตัวเอง
ตราบใดที่เขาไม่ยอม ก็ไม่มีใครแย่งงานนี้ไปได้ หลิวหงซานจึงไม่กังวลเลยสักนิด
“พ่อ หงเหอก็กลับมาแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน พวกเรารีบนอนกันเถอะ”
พูดจบ หลิวหงซานก็เข้าห้องไปนอน
เห็นหลิวหงซานหลบไปแล้ว หลิวหงอิงจึงพูดตามว่า “ฉันเป็นคนที่ได้กลับเข้าเมืองเพราะป่วย เรื่องที่น้องชายต้องลงชนบท ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย”