หลินเซี่ยงหนานไม่คิดว่ากู้เจิ้นหัวจะส่งจดหมายมาอีก เธอจึงรู้สึกประหลาดใจยินดี รีบไปเอาจดหมายจากห้องคุณยาย แล้วกลับห้องตัวเองแกะซองอ่านอย่างละเอียด
“สวัสดี คิดถึงคุณมาก ได้รับรูปถ่ายของคุณแล้ว...”
หลินเซี่ยงหนานส่งจดหมายไปหาเขาหลายครั้งแล้ว แต่ทางกู้เจิ้นหัวไม่ได้รับจดหมายทันที จดหมายฉบับนี้จึงยังตอบเรื่องในจดหมายก่อนหน้านั้นถึงสองฉบับ
ปีนี้เกิดเหตุปะทะเล็กน้อยบริเวณชายแดน แม้ปัญหาจะไม่ร้ายแรง แต่กู้เจิ้นหัวกับพวกก็ถูกโยกย้ายไปประจำการที่นั่น หากจะกลับไปประจำการที่เดิมคงต้องรออีกสักพัก กู้เจิ้นหัวไม่ได้บอกกำหนดเวลาที่แน่ชัดในจดหมาย แต่เขายื่นลาพักเพื่อแต่งงานไว้แล้ว อีกสักพักก็จะกลับมาได้
พอได้ยินข่าวนี้ หลินเซี่ยงหนานก็อดตั้งตารอไม่ได้
ไม่ใช่ว่าเธอคิดถึงกล้ามท้องแปดก้อนของอีกฝ่ายหรอกนะ เธอแค่อยากให้เรื่องแต่งงานของทั้งคู่ลงหลักปักฐานเสียที
แค่หมั้นกันยังไม่พอให้วางใจ เธอไม่อยากแม้แต่จะทำงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลงชนบท
ก่อนหน้านี้เธอไปชนบททั้งไล่หมูทั้งเกี่ยวข้าว ความฝันถึงชีวิตชนบทแสนสงบของเธอพังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าหลินเซี่ยงตง พี่ชายคนโตของเธอ ต้องทนลำบากแค่ไหนตลอดหกปีที่อยู่ชนบท
แค่งานเกษตรหนักหนาสาหัสก็พอแล้ว ยังไม่มีญาติอยู่ข้างกาย กว่าจะได้กลับเข้าเมืองก็อีกยาวไกล มองไม่เห็นอนาคตของตัวเองเลย