มือสองข้างของโจวซวี่ที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงพิรุธใด ๆ
"ฉันไม่ใช่โอเมก้าเสียหน่อย จะมีฟีโรโมนของโอเมก้าติดตัวมาได้ยังไง"
"นายก็เป็นอัลฟ่า ในอาทิตย์ที่นายลางาน ใครจะรู้ว่าโอเมก้าพวกนั้นจะเข้ามาทำน่ารังเกียจใส่นายด้วยรึเปล่า..."
ปลายจมูกของชางเซ่าหยานแตะเบา ๆ ที่ผิวข้างลำคอของโจวซวี่ แทบจะแนบชิดเพื่อดมกลิ่น
โจวซวี่เม้มริมฝีปาก ออกแรงผลักไหล่ของชางเซ่าหยาน แต่ชางเซ่าหยานไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
โจวซวี่ได้แต่เอ่ยปากเตือน "ชางเซ่าหยาน! ฉันเป็นอัลฟ่าระดับ D!"
ระดับ D คืออัลฟ่าขั้นต่ำ ช่วงติดสัดไม่คงที่ แทบไม่มีฟีโรโมน แถมยังทำเครื่องหมายโอเมก้าไม่ได้ด้วย ปกติแล้วโอเมก้าไม่มีทางสนใจอัลฟ่าแบบนี้หรอก
ชางเซ่าหยานถึงได้เงยหน้าขึ้น บ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ "มันไม่เกี่ยวกับว่านายเป็นอัลฟ่ารึเปล่า แต่นาย..."
โจวซวี่มีใบหน้างดงามยิ่งกว่าโอเมก้าเสียอีก คิ้วและดวงตาประณีตบรรจง แต่ก็ไม่ผอมบางอ่อนแอเหมือนโอเมก้า รูปร่างสูงโปร่งแต่ไม่ดูบาง ไหล่กว้างเอวสอบ ทุกสัดส่วนบนร่างกายล้วนได้สัดส่วนพอเหมาะพอดี
ชนิดที่ว่างามจนแยกไม่ออกว่าเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้า
การพูดถึงเพื่อนรักของตัวเองแบบนี้ เขารู้ว่าโจวซวี่คงไม่พอใจแน่
ชางเซ่าหยานสบตาประหลาดใจของโจวซวี่ แล้วกลืนคำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากกลับลงไป เปลี่ยนไปพูดใหม่
"ฉันดมผิดเอง คงเป็นกลิ่นน้ำหอมของนายนั่นแหละ ใครใช้ให้นายใช้น้ำหอมกลิ่นพีชขาวหวานแหววแบบนั้น... แต่มันก็หอมดีนะ"
ชางเซ่าหยานโยนความผิดกลับไป แต่โจวซวี่กลับแอบโล่งใจ ไม่ได้ถือสา แตะไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่มว่า "นายจะเปลี่ยนกางเกงไม่ใช่เหรอ? กลับกันเถอะ"
ชางเซ่าหยานยืนนิ่ง ไม่ไหวติง
โจวซวี่ไม่เข้าใจ "เป็นอะไรอีก?"
"ยังไม่ได้ผูกเนกไท"
โจวซวี่ถึงบางอ้อ พูดตรง ๆ "มารีบร้อน เลยลืมหยิบเนกไทใหม่มาด้วย"
ชางเซ่าหยานแค่นเสียงเย็น บนใบหน้าหล่อเหลาพลันเต็มไปด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง
"จริง ๆ ด้วย ทำอะไรกับฉันก็ลวก ๆ ขึ้นทุกที..."
อีกเดี๋ยวก็กลับบ้านไปนอนแล้ว ไม่ได้ไปงานเลี้ยงติดต่อธุรกิจสักหน่อย จำเป็นต้องผูกเนกไทด้วยเหรอ?
โจวซวี่เข้าใจดีในใจ ดูท่าจะเป็นเพราะเขาไม่พอใจที่ตัวเองดุ่ม ๆ ขอลาห้าวันโดยไม่บอกก่อนแน่ ๆ เลยตั้งใจงอแง
โจวซวี่คิดอย่างจริงจังสักพัก "ในรถดูเหมือนจะมีเนกไทสำรองอยู่ เดี๋ยวฉันลงไปเอาให้นะ"
โจวซวี่กำลังจะเดินออกไป แต่ไหล่กลับถูกกดไว้แน่น
ชางเซ่าหยานบอก "ไม่ต้อง"
"แล้วนายก็..."
นิ้วเรียวยาวของชางเซ่าหยานเกี่ยวเนกไทสีดำของโจวซวี่ไว้ แล้วดึง
"ของนาย ให้ฉัน"
โจวซวี่มองชางเซ่าหยานที่ทำหน้าทะเล้นอย่างมีเหตุผล โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว มือก็ปลดเนกไทออกในทันที
ชางเซ่าหยานก้มศีรษะลงนิดหน่อยอย่างให้ความร่วมมือ โจวซวี่ผูกเนกไทให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วขยับไปมา ผูกเป็นปมวินด์เซอร์สวย ๆ แล้วหนีบเนกไทให้
โจวซวี่ชักมือกลับ "เสร็จแล้ว กลับกันเถอะ"
ชางเซ่าหยานเลิกคิ้วอย่างพึงพอใจ ในดวงตาล้ำลึกเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "อืม พวกเรากลับบ้านกัน"
ชางเซ่าหยานกับโจวซวี่เดินเคียงข้างกันออกจากห้องส่วนตัว มุ่งตรงไปยังลิฟต์แล้วจากไป
ผู้จัดการจางที่ใจไม่ดีมาทั้งคืนมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป พลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก หัวใจที่ลอยละล่องถึงได้ตกลงพื้นเสียที
ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นเรื่องจริง
ทำให้ชางเซ่าหยานขุ่นเคือง ไปขอร้องเง็กเซียนฮ่องเต้ก็สู้ไปขอร้องโจวซวี่ไม่ได้
ลานจอดรถ
โจวซวี่เปิดประตูรถฝั่งคนนั่งของรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม
ชางเซ่าหยานนั่งเข้าไปในรถ เท้าคาง รอให้โจวซวี่ขึ้นรถ แล้วเอียงตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ก่อนจะสตาร์ทรถออกไป
วิลล่าชั้นเดียวริมอ่าวเซินก่าง
"กึกกัก—"
เพิ่งเข้าประตูมา โจวซวี่ก็เปิดประตูห้องแต่งตัวแบบ Walk-in Closet ที่ติดกับห้องโถงทางเข้า หยิบชุดอยู่บ้านทั้งชุดส่งให้ชางเซ่าหยาน
ชางเซ่าหยานรับชุดไป
"นายเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ฉันจะไปต้มสาคูเผือกให้"
โจวซวี่กำลังจะเดินออกไป ข้อมือ却被拉住
ชางเซ่าหยานหรี่ตาลง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ฉันบอกแล้วไง ว่ากางเกงตัวนั้น โอเมก้านั่นถูกต้องแล้ว"
ชางเซ่าหยานเกลียดโอเมก้าขนาดที่ว่า ของที่โอเมก้าแตะต้อง เขาไม่ยอมแตะเลย
โจวซวี่ขมวดคิ้วแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดของชางเซ่าหยานออกอย่างรวดเร็ว ดึงออกมา โยนลงตะกร้าผ้าที่ใส่แล้ว จากนั้นก็ปลดกระดุม รูดกางเกงสแล็กลงเล็กน้อย แล้วเบือนหน้าหนี
"ที่เหลือ นายถอดเอง"
โจวซวี่เดินจากไปยังห้องครัวโดยไม่หันกลับมามอง
ชางเซ่าหยานเม้มมุมปากลง บ่นพึมพำเบา ๆ "ก็ทำกับฉันลวก ๆ มากขึ้นนั่นแหละ เมื่อก่อนยังถอดให้ฉันเลย..."
สุดท้ายกางเกงสแล็กสีดำที่ถอดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ชางเซ่าหยานก็ถีบมันออกจากเท้า เสื้อผ้าทั้งชุดที่สวมอยู่ ยกเว้นเนกไทสีดำเส้นนั้น เขาโยนทิ้งไว้ด้านนอกห้องโถงทางเข้าหมด
เนกไทถูกพับวางไว้ข้างลิ้นชัก จากนั้นชางเซ่าหยานก็หยิบชุดอยู่บ้านผ้าแคชเมียร์สีเทาควันบุหรี่เข้มมาสวม
ที่ห้องครัวอีกฝั่ง
โจวซวี่เปิดตู้เย็น ความเย็นวาบปะทะใบหน้า ร่างกายที่ร้อนรุ่มอยู่เลียน ๆ จึงสงบลง
โจวซวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง บนใบหน้าก็ไม่เหลือพิรุธใด ๆ
เขาหยิบเผือกลี่ผูที่หั่นแบ่งใส่ถุงไว้แล้วเทลงหม้อ เติมน้ำแล้วตั้งไฟ พอกำลังจะหันหลัง แผ่นหลังก็แนบเข้ากับแผงอกกำยำ
ชางเซ่าหยานเหมือนหมาตัวใหญ่ที่ติดคน กอดโจวซวี่จากด้านหลัง วางคางเกยไหล่เขาไว้
โจวซวี่ใช้ศอกดันไปข้างหลัง "ยังไม่เสร็จดี นายออกไปรอข้างนอกก่อน"
ชางเซ่าหยานไม่ขยับ น้ำเสียงเกียจคร้าน ถามว่า "นายกลับไห่เฉิงไปหนึ่งอาทิตย์ทำอะไรบ้าง?"
"..."
"พูดสิ!"
โจวซวี่หลุบตาลงต่ำ พูดว่า "จู่ ๆ ก็แจ้งให้ไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษ แวะไปเยี่ยมญาติห่าง ๆ ที่บ้านมาด้วย"
ชางเซ่าหยานไม่ได้สงสัย "อ้อ งั้นคราวหน้านายพาฉันกลับไปด้วยสิ"
โจวซวี่บอก "ไม่เหมาะ"
"จะไม่เหมาะอะไร ในเมื่อเราเป็นเพื่อนรักกัน ตอนที่คุณนายท่านยังอยู่ ยังเอ็นดูฉันเหมือนลูกชายแท้ ๆ ยังไงฉันก็นับเป็นคนตระกูลโจวครึ่งหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ!"
คุยกับชางเซ่าหยานไม่รู้เรื่อง โจวซวี่เลยตัดบทเปลี่ยนเรื่อง "น้ำเดือดแล้วต้องใส่สาคู นายปล่อยฉันก่อน"
ชางเซ่าหยานปล่อยโจวซวี่ แล้วเดินไปเปิดลิ้นชักตู้กับข้าวหาให้ก่อน จากนั้นก็ตวงสาคูใส่ลงหม้อตามปริมาณพอเหมาะ
บทสนทนาก็เลยหยุดไป
ชางเซ่าหยานยังคงกอดโจวซวี่จากข้างหลัง วางคางเกยไหล่เขา มองเขาใช้ช้อนคนน้ำเชื่อมที่กำลังต้มอยู่ในหม้อ
จนกระทั่งยี่สิบนาทีผ่านไป น้ำสาคูเผือกก็สุกได้ที่
โจวซวี่ใช้ช้อนตักขึ้นมานิดหน่อย เป่าให้พอเย็น แล้วยื่นให้ชางเซ่าหยาน
"ชิมดูสิ หวานถูกใจนายรึเปล่า"
ชางเซ่าหยานก้มลงชิมจากมือโจวซวี่ "หวานกำลังดีเลย นายนี่รู้รสชาติที่ฉันชอบจริง ๆ"
โจวซวี่ไม่ได้ตอบอะไร ปิดแก๊ส
ชางเซ่าหยานรับช้อนไป ทำตามอย่าง เป่าให้เย็นแล้วยื่นมาที่ปากโจวซวี่
"นายก็ชิมสิ"
โจวซวี่เบือนหน้าหนี "...หวานได้ที่แล้ว ฉันไม่ต้องชิมแล้ว"
ชางเซ่าหยานกระชับแขนที่โอบเอวโจวซวี่แน่นขึ้น บ่นงึมงำอย่างไม่พอใจ "นี่นายรังเกียจฉัน! เสียแรงที่ฉันนับว่านายเป็นเพื่อนรักที่ใส่กางเกงตัวเดียวกันได้!"
"..." โจวซวี่ว่า "เปล่านะ"
"งั้นนายก็ชิมสิ!"
โจวซวี่จนปัญญา ได้แต่ยอมชิมนิดหน่อย
ชางเซ่าหยานพลันเลิกคิ้ว มุมปากมีความยิ้ม "เป็นไง? รสชาติดีใช่ไหมล่ะ?"
โจวซวี่ไม่ชอบของหวาน รสชาติดีหรือเปล่า เขาพูดไม่ออกจริง ๆ
เขารู้แค่ว่ามันเป็นความหวานที่ชางเซ่าหยานชอบจริง ๆ
โจวซวี่ตอบอู้อี้ในลำคอ "อืม" แล้วใช้ศอกดันชางเซ่าหยานที่เกาะติดออกไป ยกถ้วยสาคูเผือกที่ตักไว้แล้วเดินออกไป
เผือกละลายนุ่มละเอียด สาคูหนึบเด้งลิ้น ใส่นมจืดลงไป กลิ่นนมจาง ๆ หอมหวานแต่ไม่เลี่ยน
ชางเซ่าหยานแทบจะตักเข้าปากตัวเองหนึ่งคำ แล้วก็ยัดใส่ปากโจวซวี่อีกหนึ่งคำ กินจนหมดชามใหญ่อย่างหนำใจ
โจวซวี่เก็บถ้วยชามเสร็จก็เดินออกมา
ชางเซ่าหยานนั่งบนโซฟา ไขว่ห้าง นัยน์ตาล้ำลึกปรี่มองโจวซวี่ "คืนนี้นายจะกลับไป?"
โจวซวี่ไม่พูด
ริมฝีปากบางของชางเซ่าหยานเม้มเป็นเส้นตรง แนวกรามตึงเครียดขึ้นทันใด
ชางเซ่าหยานกำลังจะระเบิดอารมณ์ โจวซวี่ก็พูดว่า "ไม่กลับ รอให้นายหลับก่อน ฉันจะไปนอนห้องรับรอง"
สีหน้าชางเซ่าหยานดีขึ้น บ่นพึมพำเบา ๆ "ต้องกลับไปอพาร์ตเมนต์ง่อนแง่นนั่นอีก นอนด้วยกันก็ไม่เห็นเนื้อนายจะหายไปไหน นอนเตียงเดียวกันมาตั้งหลายปี ตอนนี้กลับมารังเกียจกันซะนี่..."
โจวซวี่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เร่งให้ชางเซ่าหยานกลับห้องไปอาบน้ำแปรงฟัน
รอให้ชางเซ่าหยานอาบน้ำออกมา โจวซวี่ก็อาบน้ำที่ห้องรับรองเสร็จแล้ว นุ่งชุดนอนสีขาวนวลนั่งอยู่ข้างเตียง มือถือเอกสารอ่านอยู่
ชางเซ่าหยานยื่นแขนยาว ๆ ออกไป หยิบเอกสารในมือโจวซวี่ออก แล้วนอนลงบนเตียง จ้องมองโจวซวี่เขม็ง
โจวซวี่เข้าใจทันที เอนตัวไปดึงผ้าห่มมาห่มให้ชางเซ่าหยานอย่างดี เหมือนกล่อมเด็ก ตบเบา ๆ ตรงด้านบน
"นายนอนเถอะ"
ชางเซ่าหยานพลิกตัวมามองโจวซวี่
หัวใจที่ว้าวุ่นมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ ในตอนนี้ค่อย ๆ สงบลงอย่างช้า ๆ
ความง่วงโจมตี ชางเซ่าหยานกำลังจะพูดอะไร โจวซวี่ก็ชิงพูดก่อน "ไม่ปิดไฟหรอก นายนอนเถอะ"
ตอนที่ชางเซ่าหยานถูกลักพาตัว ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินตลอด
ความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้นิ้วมือ ถึงจะไม่กลัวความมืด แต่ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เกลียดความมืดเป็นพิเศษ
ชางเซ่าหยานหลับตาลงด้วยความสบายกายสบายใจ ไม่นานก็หลับสนิท
มือของโจวซวี่ตบเบา ๆ ต่อเนื่อง สายตาทอดลงมองใบหน้าที่รูปคางชัด ล้ำลึกนั่น ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เขาเป็นถึงอัลฟ่าระดับสูงสุด อายุ 22 ปีแล้ว เริ่มเข้าไปทำงานในกลุ่มบริษัทไห่ซิ่น รับช่วงดูแลธุรกิจครอบครัวที่ใหญ่โตมโหฬารอย่างตระกูลชาง แต่ในที่ส่วนตัวกลับยังเป็นเหมือนเด็ก ชอบให้มีคนมากล่อมนอน
มองไปมองมา...
สายตาของโจวซวี่หยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากรูปทรงสวย ไม่บางไม่หนาจนเกินไปนั่น
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ราวกับถูกผีเข้าสิง ร่างของโจวซวี่โน้มเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ
จวนจะสัมผัสริมฝีปากบางนั่น ก็มีกลิ่นพีชขาวหอมหวานรวยรินลอยออกมาจาง ๆ
โจวซวี่สะดุ้งตื่นราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน หน้าซีดเผือด มือกดทับต่อมกลิ่นที่หลังคอไว้ แล้วลุกขึ้นพรวดพราดออกจากห้องนอนไป
ห้องนั่งเล่นด้านนอก
โจวซวี่หายใจหอบถี่ มือยันกำแพงห้องนั่งเล่นไว้ กวาดตามองกางเกงสแล็กสีดำกับเสื้อเชิ้ตที่โยนทิ้งบนพื้นห้องโถงทางเข้า
กลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์ที่ลอยมาแตะจมูกเลือนราง ราวกับยาพิษที่ยั่วยวนที่สุด
โจวซวี่เดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาโดยไร้การควบคุม
เสื้อเชิ้ตสีดำถูกกำแน่นในมือแล้วคลายออก
ทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ถูกขยำจนยับยู่ย่ไม่มีชิ้นดี
สุดท้ายโจวซวี่ก็ฝืนโยนเสื้อเชิ้ตลงตะกร้าผ้า แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำของห้องนอนรับรองอย่างลุกลี้ลุกลน
ไม่นาน
ในห้องน้ำก็มีเสียงฝักบัวดังซ่า ๆ แทรกด้วยเสียงหอบหายใจที่อดกลั้น และเสียงพึมพำแผ่วเบายิ่ง
"ชางเซ่าหยาน..."