【คู่ชาย บีจีโอ เลิฟซีนเฉพาะคู่หลัก ฝ่ายรุก: ขี้อ้อนนิดๆ ติดหนึบ หวงหนัก ดีมานด์สูง (เฉพาะต่อหน้าฝ่ายรับ) ต้องให้ฝ่ายรับตามใจ ลิมิตสัมผัสได้เต็มพิกัด อีคิวติดลบ รักโดยไม่รู้ตัว ฝ่ายรับ: สายหวานแม่ศรีเรือน มีเหตุผล มีท้องแล้วหนี มีซีนคลอดลูก เนื้อเรื่องไม่ดราม่า หวานปนเข้ม ค่อนข้างสโลว์เบิร์น คนที่รับแรงกว่านี้ไม่ได้อย่าอ่าน】
เมืองเซินเจิ้น
คลับหยุนถิง
ผู้จัดการยืนนำหน้าพนักงานบริการกลุ่มหนึ่ง ตรงหน้าห้องรับรองวีไอพีหมายเลขหนึ่งที่สงวนไว้สำหรับบุคคลพิเศษ สีหน้าร้อนรน หันมองไปทางลิฟต์ครั้งแล้วครั้งเล่า
"ติ๊ง—"
ประตูลิฟต์เปิดออก
ชายผู้สวมสูทตัดพอดีตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงโปร่งเพรียวเดินออกจากลิฟต์
ผู้จัดการคลับถลันเข้าใส่ทันที ประหนึ่งเห็นผู้กอบกู้มาช่วยชีวิต
"ผู้ช่วยโจว ในที่สุดคุณก็มา!"
โจวซวี่พยักหน้า สายตาข้ามผ่านผู้จัดการคลับไปจับที่ประตูห้องรับรองที่ปิดสนิท ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "คุณชายชางอยู่ไหน"
"อยู่ในห้องรับรองครับ" ผู้จัดการคลับเหงื่อตกชุ่มโชกหน้า "คุณชายชางเป็นอัลฟ่าระดับสูงสุด ฟีโรโมนกดดันที่เขาปล่อยออกมา แทบไม่มีใครทนได้ เบต้าแค่เข้ามาในห้องก็ยืนไม่อยู่ คุณก็เลยเห็นว่า..."
ถ้าไม่ห้ามไว้ ใครก็ตามที่อยู่ในห้องรับรอง ไม่ว่าจะอัลฟ่า เบต้า หรือโอเมก้า ก็คงไม่มีใครรอดออกมาได้จากฟีโรโมนกดดันของอัลฟ่าระดับสูงสุด
โจวซวี่ขมวดคิ้วเบาๆ ถอนหายใจด้วยความอดสูใจ ใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีก็คล่องแคล่วจัดการเรื่องราวเหมือนที่เคย
"ผู้จัดการจาง จัดรถพยาบาลมา เคลื่อนย้ายผู้ที่หมดสติไปรักษา"
"ครับ ผู้ช่วยโจว"
โจวซวี่ยื่นถุงในมือให้ผู้จัดการจาง
ผู้จัดการจางงุนงง
โจวซวี่อธิบาย "เดี๋ยวผมเข้าไปแล้ว ยังไม่บอกให้เข้าไป ใครก็ห้ามเข้า ถ้าผมตะโกนเรียกผู้จัดการจางเมื่อไหร่ ช่วยเอาชุดในถุงนี่ไปให้ผม"
ผู้จัดการจางกระจ่างแจ้งทันที รีบรับด้วยสองมือ รีบรับคำ "วางใจได้ครับผู้ช่วยโจว ผมเข้าใจแล้ว"
โจวซวี่ครางรับในลำคอ เดินไปถึงหน้าประตูห้องรับรอง มือจับลูกบิดเย็นเยียบ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ออกแรงผลักเปิด
ภายในห้องรับรองแสงสลัว กลิ่นหอมเย็นของสนซีดาร์หนาวเย็นจากอัลฟ่าระดับสูงสุดลอยมากระทบหน้า ดั่งพายุที่โหมกระหน่ำ พัดพาความกดดันที่ทำให้แทบหายใจไม่ออก
ลำคอของโจวซวี่เหมือนถูกมือล่องหนบีบรัด หายใจแทบไม่ออก
โชคดีที่เตรียมตัวมาแต่แรก เขาหมุนตัวปิดประตูห้องรับรอง เอนกายพิงประตู ถึงไม่ล้มลงไปคุกเข่ากับพื้นเพราะขาอ่อนแรง
พื้นห้องรับรองมีคนนอนเกลื่อนกลาดสิบกว่าคน ไม่รู้ว่าอาการเป็นอย่างไร
แสงถึงไม่สว่างนัก แต่ก็มองเห็นโซฟาตรงกลางซึ่งเป็นเงาร่างของชายร่างสูงใหญ่ ขายาวไขว้กัน ในมือถือแก้วเหล้า ใบหน้าด้านข้างคมเข้มเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างจับได้
โจวซวี่หายใจลำบาก ฝืนเปล่งเสียงออกมา "ชางเซ่าหยาน..."
ชางเซ่าหยานร่างสั่นเทา หันหน้ามามองทันที
ในเวลาเดียวกัน ฟีโรโมนสนซีดาร์ที่กดดันแผ่ซ่านก็หายวับไปทันที
แก้วเหล้าหนักหน่วงถูกวางลงบนโต๊ะ ชางเซ่าหยานยืนขึ้นทันใด ก้าวขายาว รีบเดินไปที่ประตูห้องรับรอง
เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว โจวซวี่พยายามส่งเสียงเตือน "...เปิดหน้าต่าง"
ชางเซ่าหยานชะงักฝีเท้า ก็นึกขึ้นได้ทันที
โจวซวี่เป็นอัลฟ่าคุณภาพต่ำ ถึงเขาจะเก็บฟีโรโมนตั้งแต่แรก แต่อากาศที่อบอวลด้วยฟีโรโมนกดดันของอัลฟ่าระดับสูงสุด ยังไม่จางหายไปในเวลาอันสั้น
สิ่งนี้สำหรับโจวซวี่ ก็ทำให้เขาอึดอัดมากเช่นกัน
ชางเซ่าหยานหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ไปเปิดหน้าต่างห้องรับรองและประตูกระจกบานเลื่อนที่ระเบียง
ลมหนาวยามดึกพัดโกรกเข้ามา ช่วยพัดพาฟีโรโมนสนซีดาร์ที่กดดันจนหายใจไม่ออกให้สลายไป
โจวซวี่เหมือนมือที่บีบคอคลายออก ได้หายใจเอาอากาศสดชื่น ในที่สุดก็ทุเลาลง
สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดไฟในห้องรับรอง
จังหวะที่ไฟสว่างขึ้นวูบนั้น ร่างสูงใหญ่พร้อมกลิ่นสนซีดาร์อ่อนๆ ก็โอบกอดเขาแน่นหน่วง กดทับจนโจวซวี่ที่เพิ่งยืนตรงได้เซถลาไปอีก หลังชนเข้ากับประตู ถึงทรงตัวไว้ได้อย่างลำบาก
ชางเซ่าหยานซบหน้าลงบนไหล่ของโจวซวี่ เอ่ยอย่างขุ่นมัว "ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว! หายไปทั้งอาทิตย์เลย! ไปไหนมา!"
"..."
โจวซวี่ตบหลังชางเซ่าหยานที่โผเข้าใส่เขาเหมือนหมาตัวเบ้อเริ่มเบาๆ แก้ไขอย่างอดสู "ไม่ใช่อาทิตย์ แค่ห้าวันเอง ฉันแค่ห้าวันไม่ได้ไปบริษัท แถมยังส่งข้อความขอลาแกแล้ว บอกว่ามีธุระด่วนต้องกลับไห่เฉิง"
"นี่แกเรียกว่าบอกกล่าวฝ่ายเดียว! พอส่งข้อความปุ๊บ ก็ติดต่อไม่ได้เลย! มันใช่การลาหอก!" ชางเซ่าหยานเอ่ยอย่างไม่พอใจ
ฟีโรโมนสนซีดาร์เย็นยะเยือกนั้น ก็แผ่ซ่านออกมาเลาๆ อีกครั้ง
หางตาของโจวซวี่เหลือบเห็นคนบนพื้นห้องรับรองนอนเกลื่อนกลาดหมดสติ ใบหน้าเรียบเฉย ตบหลังชางเซ่าหยานแรงๆ เตือนอย่างไม่สบอารมณ์ "ชางเซ่าหยาน อย่าบ้าดีเดือด แกปล่อยฟีโรโมนพร่ำเพรื่ออีกแล้ว"
ฟีโรโมนกดดันของอัลฟ่าชั้นสูง อัลฟ่าระดับต่ำ รวมถึงเบต้าและโอเมก้า ก็สู้ไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงชางเซ่าหยานที่เป็นอัลฟ่าระดับ SS ที่หายากยิ่ง อาจถึงตายได้
ชางเซ่าหยานจับไหล่ของโจวซวี่ ดันตัวเขาออกไปเล็กน้อยอย่างไม่พอใจนัก
"ฉันบ้าบอหรือเปล่า! ก็คนของหวนเซิ่งพาโอเมก้ามาด้วย ยังให้เขาตกมันต่อหน้าฉัน โถมตัวใส่!"
ชางเซ่าหยานขมวดคิ้วคม รังเกียจชัดเจน
"เสื้อผ้าฉันเลอะฟีโรโมนของโอเมก้าคนนั้น น่าคลื่นไส้ที่สุด!"
ชางเซ่าหยานเป็นโรคเกลียดโอเมก้า ทุกคนรู้กันดี
ตั้งแต่เขาแยกเพศเป็นอัลฟ่าระดับ SS ตอนอายุสิบห้า บวกกับธุรกิจตระกูลชางที่ใหญ่โต แผ่ไปทั่วโลก คนที่หวังร้ายและโอเมก้าที่สิ้นคิดก็มากมายเกินไป
ปีนั้น ชางเซ่าหยานถูกลักพาตัว
คนพวกนั้นใช้ฟีโรโมนของโอเมก้าล่อชางเซ่าหยาน พยายามให้เขามาร์คโอเมก้า ให้กำเนิดทายาทคนต่อไปของตระกูลชาง แถมยังสกัดฟีโรโมนของเขา วิจัยเซลล์ หวังโคลนอัลฟ่าระดับ SS คนต่อไป
ตระกูลชางช่วยชางเซ่าหยานออกมาได้ทันเวลา แต่เขาก็เลยเกลียดโอเมก้าเป็นพิเศษ
เกลียดจนไม่อยากแตะต้องโอเมก้าคนไหนเลย ไม่ต้องพูดถึงต่อหน้าเขาแล้วปล่อยฟีโรโมน
"แก..."
โจวซวี่อยากอบรมสั่งสอนสักสองสามคำ เห็นหน้าของชางเซ่าหยานซีดลง ก็ใจอ่อนขึ้นมาทันใด
เขาลูบแขนชางเซ่าหยานเบาๆ ปลอบ "ฉันรู้แล้ว ฉันเอาชุดสะอาดมาให้ เดี๋ยวช่วยเปลี่ยนให้"
ความไม่พอใจบนใบหน้าชางเซ่าหยานลดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังอารมณ์เสียอยู่
"...กลับไปแล้ว ฉันอยากกินน้ำเชื่อมที่เธอต้มอีก"
โจวซวี่ตามใจทุกอย่าง "ได้ กลับไปจะต้มเผือกหอมกับเม็ดสาคูให้"
นี่คือน้ำเชื่อมที่ชางเซ่าหยานชอบที่สุด
เมื่อปลอบชางเซ่าหยานได้แล้ว โจวซวี่หันข้างเปิดประตูห้องรับรอง
"ผู้จัดการจาง ช่วยนำคนในห้องรับรองไปส่งโรงพยาบาล แล้วก็ช่วยส่งเสื้อผ้าเมื่อกี้ให้ฉันที"
ผู้จัดการจางลองก้าวเข้าไปในห้องรับรองหนึ่งก้าว
ไม่รู้สึกถึงฟีโรโมนกดดันของอัลฟ่าที่ทำให้หายใจไม่ออก เขาก็ถอนหายใจยาวโล่งอกอยู่ภายใน
"ครับ ผู้ช่วยโจว เดี๋ยวผมจัดการให้"
ผู้จัดการจางส่งสายตากลับไปหนึ่งที คนของคลับด้านหลังรู้งานทันที
ไม่ถึงสองนาที คนสิบกว่าคนในห้องรับรองที่ล้มลงหมดสติก็ถูกหามออกไปหมดแล้ว
ผู้จัดการจางปั้นหน้ายิ้ม ยื่นถุงในมือไปให้
"ผู้ช่วยโจว นี่คือเสื้อผ้า...ครับ"
โจวซวี่รับถุงมา ครางในลำคอ วางไว้ข้างเท้า ลงมือถอดเสื้อสูทสั่งตัดของชางเซ่าหยานอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ปลดเนกไทดำที่มีลวดลายเร้นออก
ผู้จัดการจางเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา
อัลฟ่าระดับสูงสุดที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมด้วยความดุร้ายเกรี้ยวกราด ปล่อยฟีโรโมนกดดัน แต่ภายใต้มือของโจวซวี่ ทั้งยกแขนให้ ทั้งโน้มตัวไปด้านหน้าให้ความร่วมมือ เชื่องจนแทบไม่น่าเชื่อ
เสื้อสูทสั่งตัดและเนกไทราคาแพง ถูกโยนลงพื้นโดยตรง
ของที่โอเมก้าแตะต้อง ชางเซ่าหยานไม่อยากได้อีกแล้วแน่นอน
นิ้วเรียวยาวขาวผ่องของโจวซวี่เลื่อนลง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดแรกของชางเซ่าหยานออกอย่างง่ายดาย กำลังจะปลดเม็ดที่สอง ก็นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน
โจวซวี่หันไปมองผู้จัดการจางที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง นัยน์ตาหงส์เรียวสวยคู่นั้นแฝงความแหลมคมไว้เร้นๆ
"ผู้จัดการจาง รบกวนออกไปก่อน ปิดประตูให้ด้วย"
ผู้จัดการจางสะดุ้งเฮือก ได้สติกลับมา
"ครับครับ... ผมออกไปก่อน จะรออยู่ข้างนอกตลอด หากผู้ช่วยโจวกับคุณชายชางมีคำสั่งอะไร โปรดเรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อ"
ผู้จัดการจางไปแล้ว
ประตูห้องรับรองปิดลงอีกครั้ง
โจวซวี่ปลดกระดุมออกทีละเม็ด ถอดเสื้อเชิ้ตดำของชางเซ่าหยานออก แผงอกกว้างที่ปรากฏแก่สายตา อกเรียบตึงกระชับ กล้ามท้องเป็นมัดๆ ชัดเจน สะอาดสะอ้านและมีพละกำลัง
นัยน์ตาของโจวซวี่แปรเปลี่ยนเล็กน้อย มือยังคงเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ หยิบเสื้อเชิ้ตดำตัวใหม่มาสวมให้ชางเซ่าหยาน แล้วติดกระดุมทีละเม็ด
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย โจวซวี่เตรียมจะชักมือกลับ ข้อมือก็ถูกมือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนจับรั้งไว้แน่น
นัยน์ตาสีดำลึกล้ำของชางเซ่าหยานเหลือบลงมองต่ำ เอ่ยอย่างไม่พอใจ "กางเกงด้วย โอเมก้าคนนั้นก็ถูกเหมือนกัน"
"..."
โจวซวี่ยกคางขึ้นเล็กน้อย มองไปที่กล้องวงจรปิดในห้องรับรอง
"อยากให้ภาพโป๊สุดสเกลใหญ่ของแกขึ้นหน้าแรกสื่อทุกสำนักรึไง"
"ในเมืองเซินเจิ้น... มีสื่อสำนักไหนกล้าบังอาจ ยั่วโมโหตระกูลชางได้" ชางเซ่าหยานไม่ใส่ใจเลยสักนิด
โจวซวี่ไม่พูดพล่ามทำเพลง พูดตรงๆ "ไม่ได้เอากางเกงมา กลับไปค่อยเปลี่ยน"
ชางเซ่าหยานแสดงสีหน้าน้อยใจทันที
"ก่อนนี้เธอไม่ใช่แบบนี้นะ... ตอนนี้เธอทำแบบขอไปทีกับฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหม"
โจวซวี่รู้จักชางเซ่าหยานดี ยิ่งตามใจเท่าไหร่ก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งอาละวาดได้
เขาไม่สนใจความน้อยใจของชางเซ่าหยาน ใบหน้าเรียบเฉยพูดว่า "ไป กลับกันเถอะ"
โจวซวี่หันข้างกำลังจะก้าวไป ชางเซ่าหยานขมวดคิ้ว มือใหญ่กดไหล่ของเขาไว้ โถมตัวผลักเขากลับไปตรึงกับผนัง
โจวซวี่ถูกชนจนหลังก็เจ็บร้าว ศีรษะก็พลอยปวดไปด้วย
"ชางเซ่าหยาน แก..."
ชางเซ่าหยานก้มตัวลงเข้าใกล้กะทันหัน ดมที่ข้างคอของโจวซวี่อย่างตั้งอกตั้งใจ ขัดจังหวะเขาอย่างฉงน
"บนตัวเธอ... ทำไมถึงมีฟีโรโมนของโอเมก้าล่ะ"
จางมาก นุ่มนวล ห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมหวานของพีชขาว