ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
โจวซวี่ยกมือปิดฝักบัวในห้องน้ำ กุมต่อม腺ไว้ พิงผนังห้องน้ำ ขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเซียว หมดเรี่ยวแรงค่อย ๆ ไถลตัวลงกับพื้น ซบหน้าลงบนหัวเข่าจนมิด
โจวซวี่ถูกคลื่นความเกลียดชังตัวเองท่วมท้นจนแทบหายใจไม่ออก
ไม่มีใครรู้ว่าเขาไม่ใช่แอลฟา
พูดให้ถูกคือ ไม่มีใครรู้ว่าเขาไม่ใช่แอลฟาอีกต่อไปแล้ว
หลังจากรู้ตัวว่าชอบชางเซ่าหยาน โจวซวี่ก็เข้าสู่การแปลงสภาพครั้งที่สองเมื่อเป็นผู้ใหญ่ กลายเป็นโอเมก้าที่ชางเซ่าหยานรังเกียจที่สุด
จากแอลฟาระดับต่ำแปลงสภาพเป็นโอเมก้าดีเกรดต่ำ
ที่เขาบอกว่าจะกลับไปไหว้บรรพบุรุษที่ไห่เฉิงนั้นเป็นเรื่องโกหกชางเซ่าหยาน ช่วงติดสัดของโอเมก้าดีเกรดต่ำไม่แน่นอน อาจนานหลายเดือนหรือหนึ่งถึงสองปีถึงจะเกิดสักครั้ง
เขามาถึงช่วงติดสัดอย่างกะทันหัน
ตอนได้รับโทรศัพท์แล้วรีบออกจากคลับ เขายังไม่พ้นช่วงติดสัด ฉีดสารยับยั้งชนิดเข้มข้นแล้วรีบไป
โชคดีที่ฟีโรโมนของโอเมก้าดีเกรดต่ำจางมาก แทบไม่มี ชางเซ่าหยานจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ
โดยธรรมชาติโอเมก้าจะหลงใหลในฟีโรโมนของแอลฟา โดยเฉพาะแอลฟาที่ชอบ โจวซวี่ก็ไม่มีข้อยกเว้น
เมื่อครู่เขาอยากซบหน้าลงบนเสื้อของชางเซ่าหยาน สูดดมฟีโรโมนแอลฟากลิ่นสนซีดาร์เย็นฉ่ำนั้นอย่างบ้าคลั่ง
น้ำเย็นจัดรดลงมา จิตใจของโจวซวี่ยิ่งตระหนักชัดเจนก็ยิ่งรู้สึกละอาย
ชางเซ่าหยานปฏิบัติกับเขาเหมือนพี่น้องที่ดี สนิทราวกับญาติสนิท แต่เขาไม่เพียงโกหกปกปิด ยังมีความคิดที่ไม่สมควรต่อชางเซ่าหยานอีก...
โจวซวี่ออกจากห้องนอนแขก เปลี่ยนจากชุดนอนเป็นแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เบือนหน้ามองประตูห้องนอนที่ปิดสนิท เม้มริมฝีปากสีอ่อนเล็กน้อย ก้าวยาว ๆ จากไป
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
กลุ่มบริษัทไห่ซิ่น
ชางเซ่าหยานก้าวยาว ๆ ออกจากลิฟต์ ใบหน้าหล่อเหลาหมองคล้ำ ถามตรง ๆ ว่า "โจวซวี่อยู่ไหน!"
หวังเหล่ย เลขานุการเอก รายงานอย่างระมัดระวัง "ผู้ช่วยพิเศษโจวอยู่ในห้องทำงานของคุณครับ"
ชางเซ่าหยานได้ฟังก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานประธานบริษัท ผลักประตูเข้าไป เดินไปตรงหน้าโจวซวี่ที่กำลังจัดเอกสารอยู่ข้างโต๊ะทำงานทันที
ชางเซ่าหยานทำหน้าเย็นชา กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"เมื่อคืนนายบอกว่าจะค้างที่บ้านฉันไง ทำไมอยู่ดี ๆ กลับไปกลางดึก บ้านฉันมีสัตว์ร้ายดุร้ายกินคนน่ากลัวอะไรงั้นเหรอ ทำให้นายอยู่ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว"
การที่ชางเซ่าหยานโกรธอยู่ในความคาดหมายของโจวซวี่ เขาหยิบยกคำพูดที่เตรียมไว้ขึ้นมาพูดอย่างแนบเนียน
"ความร่วมมือใหม่ที่คุยกับหวนเซิ่งเมื่อวาน ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จักขนบธรรมเนียบ วันนี้ก็ไม่มีทางเซ็นตามเงื่อนไขสัญญาเดิม ฉันรีบกลับมาเตรียมสัญญาใหม่"
โจวซวี่เปิดแฟ้มเอกสาร ยื่นให้ชางเซ่าหยาน
"ราคาชิปขับจอภาพระดับสูงที่พวกเขารับจ้างผลิตให้เรา ลดลงสามสิบเปอร์เซ็นต์"
เช่นนี้แล้ว หวนเซิ่งไม่มีผลกำไรใด ๆ เลย แต่ก็จำต้องยอมรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หากข่าวแพร่ออกไป ผลที่จะตามมาจากการทำให้กลุ่มบริษัทไห่ซิ่นขุ่นเคืองจะน่ากลัวกว่านี้มาก
ใครจะรู้ว่าชางเซ่าหยานรับสัญญาใหม่ไปแล้ว ไม่แม้แต่จะดูสักนิด โยนลงพื้นทันที
โจวซวี่นิ่งไปเล็กน้อย "ชางเซ่าหยาน คุณ..."
ชางเซ่าหยานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ใครให้นายรีบกลับมาเตรียมสัญญาใหม่กลางดึก ฉันไม่มีวันคิดร่วมงานกับหวนเซิ่งอีกแล้ว"
โจวซวี่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "ถ้าตอนนี้ยุติความร่วมมือ หาผู้รับจ้างผลิตรายใหม่ อย่างน้อยต้องใช้เวลาสองเดือนถึงจะปรับตัวเข้าหากันได้ ระหว่างนั้นทั้งแรงงาน การรับรอง การปรับเปลี่ยนสายการผลิตและอื่น ๆ... ต้นทุนจะสูงขึ้นมาก แถมยังทำให้กำหนดการโครงการของเราล่าช้าด้วย"
"แล้วไง!" ชางเซ่าหยานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับมีเศษน้ำแข็งร่วงหล่น "หวนเซิ่งกล้าเล่นตุกติก พาโอเมก้ามาอยู่ต่อหน้าฉัน แถมยังมีแผนให้เขาติดสัดแล้วปีนขึ้นเตียง ฉันกำจัดมันเสียวันนี้ก็สมควรแล้ว"
ใจของโจวซวี่ถูกกระชากอย่างแรง มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว "...ต้องทำให้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ"
"แน่นอน! ฉันเกลียดที่สุดก็คือพวกที่เอาโอเมก้ามาหลอกใช้ หลอกลวงฉัน"
แถมยังทำให้โจวซวี่ต้องรีบกลับไปทำสัญญาตลอดคืนอีก
ชางเซ่าหยานคิดว่าการที่ตนยังไม่จับคนโยนทะเลให้ปลากินก็นับว่าใจดีมากแล้ว
หน้าของโจวซวี่ซีดขาวลงทันใด ดูมีสีหน้าแย่มาก ๆ
"หน้าซีดขนาดนี้... เป็นเพราะอดนอนจนป่วยหรือเปล่า"
ชางเซ่าหยานสังเกตเห็นเป็นคนแรกเอื้อมมือไปจับอุณหภูมิหน้าผากของโจวซวี่ตามสัญชาตญาณ
โจวซวี่สะดุ้ง ก่อนมือของชางเซ่าหยานจะแตะถึง ก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างแรง
ปฏิกิริยาหลบหนีชัดเจนเกินไป มือของชางเซ่าหยานค้างนิ่ง
บรรยากาศพลอยเงียบงันไปด้วย
โชคดีที่โจวซวี่ตอบสนองได้เร็ว เบือนหน้าไปเล็กน้อยพูดว่า "...คงเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ สีหน้าเลยดูไม่ดี ฉันไม่ได้ป่วย คุณไม่ต้องห่วง"
ชางเซ่าหยานกำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย หดมือกลับ จ้องมองโจวซวี่อยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาคลุมเครือ ถามตรง ๆ ว่า "โจวซวี่ นายยังถือว่าฉันเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของนายไหม"
สายตาของโจวซวี่ส่ายไหว ไม่กล้าสบตาชางเซ่าหยานยิ่งกว่าเดิม "...แน่นอน"
ชางเซ่าหยานจับไหล่ของโจวซวี่อย่างแรง จ้องเขาด้วยสายตาล้ำลึก "จริงอย่างนั้นหรือเปล่า"
ลมหายใจของโจวซวี่ติดขัด นิ้วมือสั่นเล็กน้อย "จริง ฉัน... ถือว่าคุณเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของฉันมาตลอด"
"จริงหรือ!"
ชางเซ่าหยานพูดพลางหายใจรุนแรงขึ้นด้วยความโกรธ แจกแจงความผิดของโจวซวี่ทีละข้อ
"ฉันให้นายย้ายไปอยู่ด้วยกัน นายไม่ยอม! เราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอ! เรียนจบนายยังจะออกจากเมืองเซินเจิ้นไปฝึกงานที่อื่นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันรู้ตัวเร็ว นายคงจะไม่บอกลาใช่ไหม! เมื่อก่อนเรา... ไม่ได้เป็นแบบนี้เลย! นายไม่เคยปิดบังฉัน! ตอนนี้ฉันรู้สึกว่านายมีเรื่องปิดบังฉันตลอด"
ฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์คุกรุ่นขึ้นเล็กน้อย
โจวซวี่พยายามทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ฝืนยิ้มให้ชางเซ่าหยานอย่างฝืดเฝื่อน
"คุณคิดมากไปแล้ว ฉัน... ไม่เคยเปลี่ยนไป คุณเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของฉันมาตลอด แต่ตอนนี้คุณเพิ่งรับตำแหน่งประธานบริหารของไห่ซิ่นได้ไม่นาน ต้องมีบารมีจึงจะให้คนเชื่อฟัง ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณ เป็นลูกน้องของคุณ ต้องระวังพฤติกรรม ไม่อย่างนั้นพนักงานข้างล่างเห็นเข้าจะว่าคุณแยกเรื่องส่วนตัวกับงานไม่ออก มันจะส่งผลเสียต่อคุณ"
เป็นคำพูดที่สละสลวยจนหาข้อตำหนิไม่ได้
แต่ไม่มีสักประโยคที่ชางเซ่าหยานอยากได้ยิน
สีหน้าของเขาเย็นชาลงทีละน้อย อารมณ์หงุดหงิดถึงขีดสุด
"ได้! เช่นนั้นนายก็เป็นผู้ช่วยที่ดีของฉันจริง ๆ"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ ชางเซ่าหยานหน้าดำทะมึน หันหลังผลุนผลันออกไป
ประตูห้องทำงานถูกกระแทกปิดดังสนั่น "ปัง"
โจวซวี่ไม่ได้วิ่งตามออกไป แต่ยืนอยู่ที่เดิม ร่างโงนเงนไปมา มือไปคว้าโต๊ะทำงานข้างหลังไว้จึงยืนมั่น
เขาหน้าซีด ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ลดสายตาลง ปิดบังความหม่นหมองในแววตา
เมื่อชางเซ่าหยานอารมณ์เสีย เขาก็ไม่ปรากฏตัวที่บริษัททั้งวัน
โจวซวี่โทรศัพท์ติดต่อหลายสาย ชางเซ่าหยานไม่รับแม้แต่สายเดียว
เขาเลื่อนตารางประชุมออกไป จัดการงานที่หนักอึ้งเสร็จ มอบหมายงานให้เลขานุการ แล้วขับรถไปที่คลับหยุนถิง
โจวซวี่เพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ ก็เห็นโอเมก้าชายคนหนึ่งถูกคนหลายคนสกัดกั้นไว้ กำลังร้องห่มร้องไห้
"หลีกไป! ฉันจะเจอชางเซ่าหยาน... พวกแกคิดว่าพ่อฉันเป็นใคร! ระวังฉันจะเอาพวกแกจนต้องชดใช้"
โจวซวี่เดินเข้าไปใกล้ จำได้ทันทีว่าโอเมก้าเอาแต่ใจคนนั้นคือใคร
หลานชายของประธานกรรมการหวนเซิ่ง และเป็นโอเมก้าที่ปะปนมากับทีมงานของหวนเซิ่งเมื่อวาน และติดสัดต่อหน้าชางเซ่าหยาน นั่นคือหลี่ซูเหยียน
ผู้จัดการจางเมื่อเห็นโจวซวี่ ดวงตาก็เป็นประกายอีกครั้ง
"ผู้ช่วยพิเศษโจว คุณ..."
ยังไม่ทันพูดจบ โจวซวี่ก็ทำสายตาคมกริบ กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "เชิญคุณคนนี้ออกไป ถ้าหวนเซิ่งไม่พอใจอะไร ก็มาหาผมได้เลย"
เมื่อได้รับคำยืนยันจากโจวซวี่ ผู้จัดการจางก็ไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป รีบพูดกับทีมรักษาความปลอดภัยของคลับทันทีว่า "มา! ลากเขาออกไป"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเบต้าสองคนจับหลี่ซูเหยียนข้างละคนลากออกไปข้างนอก
"ปล่อยฉัน ปล่อยเถอะ... ปู่ของฉันคือหลี่ชางฮ่าว ฉันจะให้เขาเล่นงานพวกแกให้ตาย"
หลี่ซูเหยียนโกรธจนตาแดง จ้องโจวซวี่ ตวาดด่าไม่หยุด
"โจวซวี่! แกกล้าดียังไง! แกเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ กล้าทำกับฉันแบบนี้! ฉันไม่ปล่อยแกแน่ ปล่อยฉัน..."
หลี่ซูเหยียนถูกลากออกไปไกลแล้ว
โจวซวี่ไม่สะทกสะท้าน หันไปพูดกับผู้จัดการจางด้วยเสียงต่ำว่า "ต่อจากนี้ไปอย่าให้เขามาก้าวก่ายหยุนถิงอีก"
ผู้จัดการจางพยักหน้ารับไม่หยุด "ครับ ครับ ครับ ผมจำได้แล้ว... ผู้ช่วยพิเศษโจววางใจได้"
โจวซวี่ไม่เคยใส่ใจหลี่ซูเหยียนเลย
แต่นึกไม่ถึงว่า ก่อนลิฟต์ด้านหลังจะปิดลง ดวงตาของหลี่ซูเหยียนเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ จ้องเป้าหมายแผ่นหลังของเขาอย่างอาฆาต