“น่าสนใจ!”
เผยสิงหู่ไม่โกรธกลับยินดี เขาก้มลงเก็บนิ้วที่ขาดทั้งสองนิ้วขึ้นมา ก่อนจะยัดใส่อกเสื้อโดยไม่แม้แต่จะมอง
จากนั้นเขาหันไปมองลู่สืออัน ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร
ลู่สืออันค่อย ๆ ลดมือลงจากด้ามกระบี่ ราวกับไม่เคยชักกระบี่ออกมาเลย
“นี่คือมรรคาที่ไม่สมบูรณ์ที่เจ้าฝึกอยู่หรือ? เรียกว่าอะไร?” เผยสิงหู่ถาม
ลู่สืออันขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังลำคอของอีกฝ่าย
เผยสิงหู่ชะงักไปเมื่อเห็นเช่นนั้น จากนั้นก็ยกมือแตะลำคอ ตรงนั้นมีรอยขีดสีขาวตื้น ๆ อยู่เส้นหนึ่ง.......
ตอนแรกเขานิ่งงันไป ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ข้าก็ว่าอยู่ ทำไมคอถึงคันนัก ที่แท้กระบี่เมื่อครู่ของเจ้าหมายเอาชีวิตข้านี่เอง?”
ลู่สืออันไม่ได้มองเขา หากหันกลับไปมองชายชุดดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
เมื่อครู่เขาตั้งใจฟันให้กระบี่เดียวปิดฉากชีวิตอีกฝ่ายจริง ๆ
และเขาก็ฟันถูกลำคอของเผยสิงหู่จริง ทว่าชั่วขณะเลือนราง กลับมีพลังปราณอันพิสดารสายหนึ่งขวางจินหลินของเขาไว้
“เจ้าเป็นใคร?”
ลู่สืออันถามพลางขมวดคิ้ว
เผยสิงซิวไม่ได้เอ่ยปาก นางเองก็ตกตะลึงอยู่ในใจ
นึกไม่ถึงว่าภายใต้การคุ้มครองของนาง กระบี่ของลู่สืออันยังทำให้เผยสิงหู่บาดเจ็บได้ แม้จะเป็นเพียงรอยขีดตื้น ๆ เส้นหนึ่ง แต่ก็เพียงพอให้นางเกิดความหวาดระแวงแล้ว
“เผยสิงซิว”
นางตอบตามจริง
หว่างคิ้วลู่สืออันขมวดเล็กน้อย “ตระกูลเผยแห่งเหอตง?”
เผยสิงซิวพยักหน้าเบา ๆ
ลู่สืออันเงยหน้ามองคนทั้งสองที่เดินมาหากัน ก่อนหรี่ตาลงแล้วจับด้ามกระบี่อีกครั้ง
“เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนมาฆ่าข้าหรือ?”