“ฮ่า ๆ ๆ สะใจจริง!”
“คุณชายรอง คราวหน้ามีเรื่องแบบนี้อีก อย่าลืมเรียกข้าน้อยด้วยนะขอรับ”
ตรอกซิวเต๋อ
จวนสกุลเจิ้ง
เดิมที่นี่เป็นที่พักของเจิ้งฝูหรง บุตรชายคนโตของเจิ้งหยวนโซ่ว ทว่าเขาแทบไม่ค่อยกลับมาพัก ส่วนใหญ่จะค้างอยู่ที่สำนักศึกษาเพื่อดูแลความเรียบร้อย
แต่เจิ้งฝูชิง น้องชายคนรองของเขา กลับพาพวกสมุนมาดื่มกินกันที่นี่เป็นประจำ ราวกับยึดที่แห่งนี้เป็นแหล่งสำราญเริงใจไปแล้ว
ขณะนี้ ภายในเรือนหรูหราแห่งหนึ่งในสวนตะวันออก
เจิ้งฝูชิงนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์สุรา เบื้องล่างมีพวกสมุนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่สกุลเจิ้งเลี้ยงไว้ให้เฝ้าจวน
ในหมู่พวกเขามีชายหัวโล้นร่างกำยำคนหนึ่ง ขมับนูนสูง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือวิชาฝึกกาย
คนผู้นี้มีนามว่าเซียวต้าเปียว เป็นยอดฝีมือผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามช่วงปลาย ลูกน้องของเขาล้วนอยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองเป็นอย่างน้อย เมื่อก่อนพวกเขาเคยร่วมกันยึดภูเขาตั้งตนเป็นใหญ่ ภายหลังสกุลเจิ้งจึงชักชวนมาเข้าพวก
ผู้ฝึกยุทธ์ที่ติดตามเขาล้วนมีฝีมือเฉพาะตัว หากไม่เช่นนั้น พวกนักสู้หยาบกระด้างที่เกิดจากครอบครัวชาวนาก็คงไม่เข้าตาสกุลเจิ้ง
เจิ้งฝูชิงมีรสนิยมพิเศษ จึงแทบไม่มีคนจากตระกูลใหญ่คนใดยินดีไปมาหาสู่กับเขา
แต่เขาก็เป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น จึงเปิดโอกาสให้เหล่าผู้คุ้มกันได้ประจบเอาใจ ยิ่งคนพวกนี้พูดจาหวานหู ทั้งยังสรรหาวิธีสนุกสนานมาได้ไม่ซ้ำ ผ่านไปไม่กี่ปีก็กล่อมเจิ้งฝูชิงจนกลายเป็นคุณชายเสเพลที่เลื่องชื่อไปทั่วนครหลวง.......
ผู้คนรู้เพียงว่าเจิ้งฝูชิงเป็นคุณชายเสเพล แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงกลายเป็นเช่นนั้น
ตามเหตุผลแล้ว คุณชายที่ได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลใหญ่ซึ่งสืบทอดมานับพันปี ไม่น่าจะเหลวแหลกถึงเพียงนี้
แต่จะทำอย่างไรได้ เจิ้งฝูชิงมีพี่ชายแสนดีที่คอยตามใจและช่วยเก็บกวาดทุกเรื่องให้เขาอยู่เสมอ
ส่วนว่าทำไปเพราะหวังดีจริง ๆ หรือมีเหตุผลอื่น.......
เรื่องนี้คงไม่สะดวกให้คนนอกล่วงรู้