เขตหมิงเต๋อ
กองทะเบียนครัวเรือนทหาร
สมชื่อ กองทะเบียนครัวเรือนทหารคือสถานที่จัดการทะเบียนครัวเรือนทหาร ดูแลการเพาะปลูกและบุกเบิกที่ดิน การประจำการ การฝึกฝน และการเตรียมพร้อมรบของเหล่าครัวเรือนทหาร
“จี้จี้อีกแล้ว จี้จี้อีกแล้ว มู่หลานทอผ้าอยู่หน้าประตู” ครอบครัวของฮวามู่หลานที่นี่ก็เป็นครัวเรือนทหารเช่นกัน
ต่างจากชาวบ้านทั่วไป ครัวเรือนทหารสืบทอดสถานะจากรุ่นสู่รุ่น แต่ละครอบครัวต้องส่ง “ทหารประจำการ” อย่างน้อยหนึ่งคนไปรับใช้กองทัพ
ส่วนคนที่เหลือก็ต้องทำงานหาเลี้ยงชีพในแต่ละวัน หากมีการเกณฑ์ทหาร หรือมีคนในครอบครัวตายในสนามรบ ก็ยังต้องส่งคนไปทดแทนกำลังพล
ยิ่งไปกว่านั้น ผลผลิตธัญพืชและสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นมา แต่ละคนเก็บไว้ได้เพียง 2 ส่วน อีก 8 ส่วนต้องส่งเข้าคลังหลวงเป็น “เสบียงทหาร” ทั้งหมด
ราชสำนักยังไม่จ่ายเบี้ยหวัดหรือจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ให้ พวกเขาต้องออกเงินกันเองทั้งหมด
พูดให้ไพเราะหน่อยก็คือ ให้ทหารทำไร่ทำนาไปด้วย
แต่ความจริงแล้วก็คือระบบทหารประจำท้องถิ่นในสมัยราชวงศ์ถังบนดาวคราม ชีวิตของครัวเรือนทหารยังสุขสบายสู้ชาวบ้านธรรมดาหรือผู้เช่าที่ดินไม่ได้เลย
ยังดีที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญ ซึ่งมีสัตว์อสูรและสิ่งชั่วร้ายอาละวาด
ครัวเรือนทหารได้อาศัยอยู่ในเมือง อย่างน้อยก็ยังมีหลักประกันความปลอดภัยอยู่บ้าง เพราะเหตุนี้ ต่อให้ชีวิตจะลำบากเพียงใด ก็ยังมีผู้คนมากมายพยายามแย่งกันเข้ามาเป็นครัวเรือนทหาร
“นายทะเบียนตู้ มีคนมาขอพบขอรับ”
ตู้อิงหมิงยกมือคลึงหว่างคิ้ว ก่อนเงยหน้าถาม “ใครมาขอพบ?”
“ท่านป้าโจวจากสถานสงเคราะห์ขอรับ”
ตู้อิงหมิงได้ยินแล้วก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้ “ช่างเถิด ให้นางเข้ามา”
ไม่นานนัก สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินพรวดพราดเข้ามา ผมขาวโพลน ผิวคล้ำ และมีดวงตาสามเหลี่ยมกลับหัว