“ท่านเฉิน พอจะเล่าเรื่องบทกวีสื่อความรู้สึกให้ฟังอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”
เมื่อมองประตูห้องส่วนตัวที่ปิดลงอีกครั้ง องค์รัชทายาทเว่ยชิงเซี่ยนก็เอ่ยถามเฉินเยี่ยนเซียวอย่างอดใจรอไม่ไหว
เฉินเยี่ยนเซียวหาวหวอดหนึ่ง ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “มิใช่ว่าผู้เฒ่าไม่อยากเล่า เพียงแต่ผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้น้อยยิ่งนัก รายละเอียดเจ้าถามบรรพชนของเจ้าเองเถิด”
องค์รัชทายาทเว่ยชิงเซี่ยนอ้าปากเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองหงโต้วที่คอยรับใช้อยู่เบื้องหลังลู่สืออัน แล้วถามเสียงเบาว่า “ศิษย์เพียงอยากรู้ว่า บทกวีสื่อความรู้สึกจำเป็นต้องให้บุรุษแต่งถึงสตรีเท่านั้นหรือ?”
“อ้อ เจ้าถามเรื่องนี้นี่เอง”
เฉินเยี่ยนเซียวหยิบกาสุราขึ้นจิบอึกหนึ่ง ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธว่า “เรื่องนี้ไม่จำเป็นเสมอไป ในอดีตปรมาจารย์หลิวเคยแต่งบทกวีสื่อความรู้สึกให้อนุชาร่วมสาบานสองคน อีกทั้งบรรพชนของเจ้าเองก็เคยแต่งให้สหายสนิทในสำนักศึกษาเมื่อครั้งเยาว์วัย อย่าคิดว่าบทกวีสื่อความรู้สึกคับแคบถึงเพียงนั้น”
เว่ยชิงเซี่ยนได้ฟังก็ยินดีเป็นล้นพ้น เผลอพูดออกมาว่า “เช่นนั้นก็หมายความว่า ข้าก็หาคนมาแต่งบทกวีให้ข้าได้ใช่หรือไม่?”
เฉินเยี่ยนเซียวเหลือบมองเขา ก่อนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าจะคิดเช่นนั้นก็ไม่ผิด เพียงแต่...”
“เพียงแต่อะไร?”
เฉินเยี่ยนเซียวยกมือแตะตรงตำแหน่งหัวใจของตน
“บทกวีสื่อความรู้สึกให้ความสำคัญกับการเกิดจากใจ ต้องจริงใจอย่างแท้จริง เช่นบทที่เจ้าหนุ่มนั่นแต่งเมื่อครู่ เขารู้สึกจากใจจริงว่าแม่นางน้อยผู้นั้นงามดุจเทพธิดา หากในใจเขามีความลังเลหรือเคลือบแคลงแม้เพียงครึ่งส่วน บทกวีนั้นก็จะถูกจัดอยู่ในระดับอื่น”
องค์รัชทายาทเว่ยชิงเซี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เฉินเยี่ยนเซียวหัวเราะเยาะตนเอง “เมื่อครั้งก่อนผู้เฒ่าก็เคยลองเช่นกัน แต่ทุกครั้งที่แต่งออกมา ไม่กลายเป็นบทกวีค่ายกลลวงตา ก็ถูกจัดอยู่ในระดับอื่น หากใคร ๆ ก็แต่งบทกวีสื่อความรู้สึกได้ บรรพชนของเจ้าคงไม่ต้องให้เจ้าหนุ่มนั่นแต่งให้น้องสาวของเจ้าด้วยตนเองหรอก ในเมื่อเป็นมหาบัณฑิตผู้ได้รับสมญานามแล้ว แต่งเองไม่ดีกว่าหรือ?”