“เสี่ยวฉาน”
“เจ้าค่ะ คุณชาย บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ!”
ลู่สืออันมองสาวน้อยแก้มยุ้ย ก่อนสั่งว่า “ไปตามอาเอ้อร์มาให้ข้าที”
“ตามพี่อาเอ้อร์หรือเจ้าคะ?”
“อืม บอกว่าข้ามีธุระให้เขาไปจัดการ”
เสี่ยวฉานเหลือบมองคุณหนูใหญ่หลี่เยวี่ยเหยา แล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“วางหีบหนังสือลงเถอะ เจ้าอุ้มไว้อย่างนั้นไม่เหนื่อยหรือ”
“บ่าวไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”
ลู่สืออันถึงกับพูดไม่ออก “เจ้าไม่เหนื่อยก็เรื่องของเจ้า แต่ข้าต้องใช้พู่กันกับหมึกนะ”
“อ๊ะ? อ๋อ เช่นนั้นบ่าววางไว้ตรงนี้นะเจ้าคะ”
“ส่งมาให้ข้าเถอะ”
หลี่เยวี่ยเหยาก้าวมารับหีบหนังสือ กัดริมฝีปากยืนอยู่ด้านหลังลู่สืออัน ดูราวกับภรรยาตัวน้อยผู้อ่อนโยนและรู้ความ
ลู่สืออันมองนางอย่างประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างรู้ใจกัน
“พวกเราไปกันเถอะ ไปดูหอพักกับหอพระคัมภีร์ของพวกเจ้า พวกเจ้าพาข้าเดินชมสักหน่อย”
หลี่ซิงเหยาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มร่าแล้วเข้ามาใกล้
“พี่เขยอยากดูอะไรหรือเจ้าคะ ให้ซิงเอ๋อร์พาไปเอง! หลายแห่งในสำนักศึกษาก็เป็นซิงเอ๋อร์ที่พาคนมาจัดแต่งนะ ถ้าพูดถึงความเข้าใจในสำนักศึกษา ซิงเอ๋อร์กล้าพูดเลยว่าไม่มีใครรู้ดีกว่าข้า!”
ลู่สืออันพยักหน้าเล็กน้อย “ได้ เช่นนั้นก็ให้เจ้านำทาง ไปกันเถอะ!”
โบราณกล่าวไว้ว่า ‘บรรยายในหอ เรียนรู้ในห้องพัก’
หอในที่นี้หมายถึงหอพระคัมภีร์ ห้องเรียน และหอบรรยาย เป็นสถานที่ให้เหล่าบัณฑิตอ่านตำรา ถกเถียงความรู้ และเรียนสิ่งใหม่เป็นหลัก
ส่วนห้องพักก็คือห้องหนังสือหรือห้องสอบ เป็นกระท่อมเล็ก ๆ ที่เหล่าบัณฑิตใช้ฝึกฝนตนเอง อ่านหนังสือ และพักอาศัยในวันปกติ กล่าวอีกอย่างก็คือห้องอ่านหนังสือและหอพัก
แน่นอนว่าสำนักศึกษาที่ครบถ้วนย่อมไม่ได้มีเพียงเท่านี้
ตามปกติควรมีหอเก็บตำรา ศาลบรรพชน ระเบียงทางเดิน และโรงครัว เป็นต้น แบ่งเป็นเขตใช้งานต่าง ๆ ให้ครอบคลุมทั้งการเรียนและความต้องการในชีวิตประจำวันของเหล่าบัณฑิต