เซี้ยหวนหวนนอนหลับอยู่ ประตูหอพักพลันถูกคนผลักเปิดจากด้านนอกอย่างแรง กระแทกผนังดังโครม
คนสามคนหัวเราะคิกคักพลางกรูกันเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งร้อน เสียงพูดคุยดังราวกับอยู่ในตลาดสด
“เล่อเหยา คู่หมั้นของเจ้านี่ดีเกินไปแล้วกระมัง ถึงกับเลี้ยงอาหารแพงขนาดนั้น! ชาตินี้ข้ายังไม่เคยกินกุ้งมังกรตัวใหญ่ขนาดนี้เลย”
“นั่นสิ พวกเจ้าจะแต่งงานกันอยู่แล้ว เมื่อไรจะพาเขามาให้พวกข้าดูบ้างเล่า ก่อนหน้านี้ข้าเห็นแต่ประธานเสิ่นในอินเทอร์เน็ต หากได้เห็นตัวจริงสักครั้ง ข้าจะได้เอาไปคุยโวต่อได้ ฮ่า ๆ ๆ”
หนิงเล่อเหยา: “เขาค่อนข้างยุ่ง ไว้ค่อยว่ากันเถอะ”
“นั่วนั่ว หากเจ้ามีคู่หมั้นที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เจ้ากล้าพาเขามาที่มหาวิทยาลัยหรือไม่?”
“ก็จริง คนบางคนชอบยั่วยวนบุรุษที่สุด ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ไม่เว้น”
เซี้ยหวนหวนถูกเสียงรบกวนจนตื่น ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันที
เพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ วิญญาณยังปรับตัวไม่เต็มที่ ศีรษะหนักอึ้งอยู่แล้ว ยังถูกเสียงจ้อกแจ้กเหล่านั้นรุมล้อมจนรู้สึกทรมานอย่างยิ่ง
เซี้ยหวนหวนกระชากม่านเปิด น้ำเสียงเย็นเฉียบ “พวกเจ้าช่วยเงียบหน่อยได้หรือไม่? ไม่เห็นหรือว่ามีคนนอนอยู่?”
อู๋นั่วหัวเราะเยาะ “อยู่ไม่ไหวก็ย้ายออกไปสิ ไม่มีชะตาเป็นคุณหนูใหญ่แล้วยังทำตัวเอาแต่ใจอีก”