「ใช่ เขามาหาข้าแล้ว」
ดวงตาของไป๋ซีพลันเป็นประกาย 「แล้วเขาบอกเจ้าหรือไม่ว่าจะมารับพวกเรากลับไปเมื่อใด」
「ใครบอกเจ้าว่าจะรับพวกเรากลับไป? เขายอมรับแค่ข้าคนเดียวเท่านั้น」
สีหน้าของไป๋ซีแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ
ระหว่างทางมาที่นี่ นางคิดไว้แล้วว่าโอวหยางซีคงไม่ต้อนรับนางนัก หลายปีมานี้นางปฏิบัติต่อเขาไม่ดี เขาจะขุ่นเคืองนางก็เป็นเรื่องสมควร
ไป๋ซีข่มกลั้นโทสะ ถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจว่า 「ซีเอ๋อร์ แม่รู้ว่าเจ้าขุ่นเคืองแม่ แต่โอวหยางจ้านยังมีบุตรชายอีกสองคน หากไม่มีแม่ช่วย เจ้าย่อมสู้พวกเขาไม่ไหว」
「เปลืองแรงเปล่า ข้าไม่เคยคิดจะกลับไปกับโอวหยางจ้าน」
「จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร!」เสียงของไป๋ซีพลันสูงขึ้น
นางรอวันนี้มานานถึง 18 ปีเต็มแล้ว วันที่ชีวิตสุขสบายอยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร!
「เจ้ารู้หรือไม่ว่าโอวหยางจ้านร่ำรวยเพียงใด? หากเจ้ากลับไป พวกเราก็ไม่ต้องใช้ชีวิตลำบากอีก! ถ้าเจ้าไม่กลับไป แล้วแม่จะทำอย่างไร!」
「เจ้าเลี้ยงดูข้าอย่างไร ข้าก็จะเลี้ยงดูเจ้าอย่างนั้นเมื่อแก่เฒ่า」
ไป๋ซีราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ศีรษะ พลันเดือดดาลขึ้นมาทั้งตัว
นางชี้หน้าด่าโอวหยางซี 「โอวหยางซี เจ้าอกตัญญู! หากไม่มีข้า เจ้ายังไม่มีสิทธิ์ได้เกิดมาบนโลกนี้ด้วยซ้ำ! ตอนนี้เจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าตายหรือไร…」
「เจ้าเคยถามข้าหรือว่าข้าอยากเกิดมาบนโลกนี้ไหม!」โอวหยางซีขัดนางทันที 「เจ้าให้กำเนิดข้าเพราะรักหรือ? ไม่ใช่! เจ้าเห็นแก่เงินต่างหาก! ไป๋ซี ในหัวเจ้ามีแต่เงิน!」