กินข้าวเสร็จ เซี้ยหวนหวนก็นั่งเหม่ออยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย
เชิงเซิงนั่งอยู่ข้าง ๆ มองนางแล้วเสนอว่า “อยากดูโทรทัศน์ไหม”
นางส่ายหน้า “ไม่ดู”
“งั้นฉันพาเธอเดินเล่นรอบ ๆ ดีไหม”
“ฉันเดินทั่วปราสาทโบราณนี้หมดแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนุกเลย”
“งั้นไปห้องดอกไม้ไหม”
เซี้ยหวนหวนหันมามองเขา แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือออกมา หงายฝ่ามือขึ้น “คืนโทรศัพท์ให้ฉัน”
เชิงเซิงจ้องตานาง ไม่พูดอะไร
【โฮสต์โง่หรือเปล่า เขากำลังกักขังเจ้าอยู่นะ จะยอมคืนโทรศัพท์ให้ได้ยังไง เกิดเจ้าได้โทรศัพท์แล้วหาคนมาช่วยพาออกไปจะทำอย่างไร】
เซี้ยหวนหวนพูดว่า “เธอไม่รู้จักเขาดีพอหรอก”
นางเอื้อมมือไปจับแขนเขา เขย่าเบา ๆ สองครั้ง น้ำเสียงอ่อนลง “อนิเมะพวกนั้นฉันดูจนเบื่อแล้ว แค่อยากไถดูวิดีโอสักพักเอง”
เชิงเซิงก้มมองมือที่จับแขนเขาอยู่ แล้วมองท่าทางที่นางเงยหน้าขึ้นมองเขา
เขาใช้มืออีกข้างทับลงบนหลังมือนาง บีบเบา ๆ “ได้”
ระบบ:【?】
【พระเอกไม่มีหลักการเลยหรือไง】
【นี่ไม่ใช่การกักขังหรอกหรือ ยังเล่นโทรศัพท์ได้ด้วยเหรอ】
ดวงตาของเซี้ยหวนหวนเป็นประกายขึ้นมา
เชิงเซิงเห็นท่าทางของนางก็ขยับเข้าใกล้ แล้วจูบแก้มนางหนึ่งครั้ง “รอฉันอยู่ตรงนี้นะ”
“ได้”
เขามองนางพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกเดินออกไป
เขารู้สึกว่าบางครั้งนางก็เรียบง่ายมาก แค่ให้ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้ดีใจได้ถึงเพียงนี้
เลี้ยงง่ายจริง ๆ
ไม่นานนักเชิงเซิงก็กลับมา ในมือถือโทรศัพท์ของนางมาด้วย
เซี้ยหวนหวนนั่งอยู่บนเตียง พอเห็นเขาเข้ามาก็มองเขาอย่างว่าง่าย มือทั้งสองวางเรียบร้อยอยู่บนเข่า
เชิงเซิงมองดวงตาคู่นั้นที่สงบนิ่งรอเขาอยู่ หัวใจพลันอ่อนยวบ เขาเดินเข้าไปยื่นโทรศัพท์ให้นาง
เซี้ยหวนหวนรับโทรศัพท์มา แล้วกดเปิดมือโอริอย่างคล่องแคล่ว
เชิงเซิงโอบนางจากด้านหลัง วางคางไว้บนไหล่ ใช้แขนทั้งสองข้างโอบเอว แล้วแนบชิดนางเงียบ ๆ
เขามองเสี้ยวหน้าของนางที่ก้มไถโทรศัพท์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เซี้ยหวนหวนเลื่อนดูประวัติการสนทนา นิ้วหยุดอยู่ที่ข้อความหนึ่งซึ่งส่งมาเมื่อวาน