สวี่ซูเหยียนทำอาหารง่าย ๆ แบบกินกันในบ้านอยู่สองสามอย่าง ดูท่าปกติคงไม่ค่อยได้ทำ หน้าตาอาหารจึงไม่ค่อยน่ากินนัก
สีหน้าของสวี่ซูเหยียนดูอึดอัดเล็กน้อย «กินรองท้องไปก่อนนะ ฉันสั่งร้านอาหารแถวนี้ให้มาส่งแล้ว ถ้ารู้สึกว่าไม่อร่อยก็ไม่ต้องฝืนกิน»
เซี้ยหวนหวนหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง รสชาติกลับดีเกินคาด
«ไม่ต้องสั่งจากร้านหรอก ฉันว่ามันอร่อยมาก»
«จริงเหรอ?» สวี่ซูเหยียนจ้องสีหน้าของเธอ พยายามมองหาร่องรอยของการฝืนใจ แต่กลับไม่พบเลย
เขาแค่อยากอยู่กับหวนหวน ไม่อยากให้มีคนอื่น ดังนั้นทั้งคู่จึงไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอก
หลังจากกินเสร็จ เซี้ยหวนหวนก็เดินไปนั่งหน้าเปียโนที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น
สวี่ซูเหยียนเดินตามไปนั่งข้างเธอ
เซี้ยหวนหวนยกมือขึ้น บรรเลงบทเพลง «บทเพลงแห่งความฝัน» ของชูมานน์
สวี่ซูเหยียนฟังไปฟังมา นิ้วก็วางลงบนคีย์เปียโน แล้วบรรเลงตามเบา ๆ ในช่วงเสียงต่ำ
เมื่อเล่นมาถึงช่วงกลาง จู่ ๆ ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวสวี่ซูเหยียน
เขากับเซี้ยหวนหวนนั่งอยู่ในห้องซ้อมเปียโนห้องหนึ่ง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เซี้ยหวนหวนหันมามองเขาแล้วพูดว่า «ครั้งนี้พัฒนาขึ้นมากเลยนะ»
«ก็เพราะคุณครูเซี้ยสอนดีไงครับ นักเรียนอย่างผมจะทำให้คุณครูเสียหน้าได้ยังไง»
สวี่ซูเหยียนรู้ว่านี่คืออดีตของพวกเขา
มือของเขาขยับ ปลายนิ้วสัมผัสหลังมือของเธอเข้า