เซี้ยฉงงวยมองไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้
ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ซ่งตู้ชวนนั่งหันหน้าเข้าหาผู้หญิงคนหนึ่ง
หญิงสาวนั่งหันหลังให้พวกนาง เห็นเพียงชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนกับเส้นผมยาวสลวย แผ่นหลังบอบบางสง่างาม
ในชั่วขณะนั้น เพลิงโทสะเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเซี้ยฉงงวยจนมอดไหม้ไม่เหลือ
นี่น่ะหรือคือการไปกินข้าวกับซัพพลายเออร์ตามที่เขาบอก?
นางสะบัดมือเฮ่อเหยียนออก แล้วก้าวยาว ๆ พุ่งเข้าไป
เมื่อเข้าไปใกล้ นางจึงมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นชัดเจน
หญิงสาวคนนี้มีใบหน้าสวยสง่า ดูแล้วน่าจะอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี
เซี้ยฉงงวยคว้าแขนหญิงสาวไว้ แล้วกระชากนางให้ลุกจากที่นั่ง ก่อนเงื้อมือขึ้นจะตบลงไป
แต่ในวินาทีถัดมา ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่น ก่อนมือจะทันได้ฟาดลง
“เซี้ยฉงงวย เจ้าทำอะไร?” น้ำเสียงของซ่งตู้ชวนเย็นชา มือที่จับข้อมือนางออกแรงแน่นจนขยับไม่ได้
“ซ่งตู้ชวน ไม่น่าแปลกใจเลยที่วันนี้เจ้าทำเหมือนไม่สนใจข้า ที่แท้ก็มานัดพบผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่นี่”
ดวงตาของเซี้ยฉงงวยแดงก่ำ นางหันไปจ้องหญิงสาวในชุดสีฟ้าเขม็ง “พวกเรากำลังจะหมั้นกันอยู่แล้ว ผู้หญิงไร้ยางอายอย่างโสเภณีกวนรักเช่นเจ้า รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวที่ถูกกระชากให้ลุกขึ้นมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเอียงหน้าไปมองซ่งตู้ชวน แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไม่เชิงยิ้มว่า “คุณซ่ง ธุรกิจของคุณไปได้สวย แต่สายตากลับไม่ค่อยดีเลยนะคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นของคุณหรือ”