สวี่ซูเหยียนยกมือขึ้นปิดปากอันอันไว้ทันที “พอแล้ว อย่าพูดเลย”
อันอันดิ้นขลุกขลักอยู่ในฝ่ามือของเขา
“อื้อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
น้าชายเป็นคนเลวที่สุดเลย!
รถค่อย ๆ จอดลงหน้าคฤหาสน์
สวี่ซูเหยียนลงจากรถก่อน แล้วอุ้มอันอันลงมา
ลู่ซูหนิงยืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว สายตาของเธอมองข้ามน้องชายไปยังเซี้ยหวนหวนที่เพิ่งลงจากรถตรงเบาะหลัง ดวงตาพลันคลี่ยิ้ม “หวนหวน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”
เซี้ยหวนหวนลงจากรถ ยิ้มทักทาย “พี่ซูหนิง”
ลู่ซูหนิงลูบหัวอันอัน ก่อนจะหันไปมองเซี้ยหวนหวน น้ำเสียงเจือแววขอโทษ “อันอันซนมาก ทำให้เธอต้องลำบากแล้ว”
“ไม่เลยค่ะ อันอันน่ารักและเชื่อฟังมาก ฉันชอบเขามากค่ะ”
อันอันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย คางยกสูง สีหน้าเต็มไปด้วยความทะนงตัว
สวี่ซูเหยียนโบกมือให้พี่สาวแล้วพูดว่า “พี่ งั้นผมกับหวนหวนกลับก่อนนะ”
“อืม ไปเถอะ ขับรถระวังด้วย” ลู่ซูหนิงโบกมือให้ทั้งคู่
อันอันโบกแขนแรง ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “พี่สาวคนสวย ลาก่อน! มะรืนนี้ผมจะไปเรียนเปียโนกับพี่อีกนะ!”
“ได้จ้ะ”
สวี่ซูเหยียนเลื่อนกระจกหน้าต่างรถขึ้น แล้วเอียงศีรษะพิงไหล่เซี้ยหวนหวน น้ำเสียงน้อยใจ “หวนหวน คุณดีกับอันอันมากกว่าผมอีก”
【ใช่ ๆ แบบนี้แหละ แม้แต่หลานชายก็ยังหึง ฟินสุด ๆ】
เซี้ยหวนหวนหันไปถูแก้มกับใบหน้าเขาแล้วพูดว่า “คุณยังแย่งความรักกับเด็กอีกนะ”
“แน่นอนสิ” สวี่ซูเหยียนโอบเอวเธอ “เรามีลูกช้าหน่อยดีกว่า หรือไม่ก็มีแค่ลูกสาวคนเดียว เด็กผู้ชายซนเกินไป ผมได้ยินมาว่าการคลอดลูกส่งผลเสียต่อร่างกายผู้หญิง ถ้าคุณไม่อยากคลอดก็ไม่ต้องคลอด ผมตามใจคุณทุกอย่าง”