โอวหยางจ้านถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โอวหยางซีเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขาจริง ๆ
เครือธุรกิจอันยิ่งใหญ่ของเขา อย่างน้อยก็ยังมีคนสืบทอด
เขาเงยหน้ามองโอวหยางซีแล้วกล่าวว่า “ผลออกมาแล้ว เจ้าเป็นลูกชายของข้าจริง ๆ”
สีหน้าของโอวหยางซีเย็นชาอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อท่านตรวจสอบจนรู้ผลแล้ว เช่นนั้นข้ากับหวนหวนจะกลับไปเรียนก่อน ข้าหวังว่าท่านจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน อย่ามาปรากฏตัวรบกวนชีวิตข้าอีก”
รอยยิ้มบนใบหน้าโอวหยางจ้านชะงักค้าง “ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดให้ถี่ถ้วน เจ้าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของข้า เจ้าควรรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร”
“สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าหามาได้ด้วยตัวเอง”
โอวหยางจ้านแค่นเสียงเย็นชา ก่อนขยับเข้าไปใกล้เขาแล้วกดเสียงต่ำกล่าวว่า “ครอบครัวของแฟนสาวตัวน้อยของเจ้าไม่ธรรมดา ด้วยสถานะของเจ้าในตอนนี้ แม้แต่จะปรากฏตัวต่อหน้านางก็ยังไม่มีสิทธิ์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอยู่ด้วยกัน”
โอวหยางซีหันขวับไปมองเขา
โอวหยางจ้านมีสีหน้าราวกับกุมชัยชนะไว้ในมือ เขาล้วงนามบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋า ยัดใส่มือโอวหยางซีแล้วกล่าวว่า “ลองคิดดูให้ดีอีกครั้ง นี่คือนามบัตรของข้า คิดได้แล้วก็ค่อยโทรมาตามเบอร์นี้”