ตอนซุนยวนกลับมาถึงที่พักจื้อชิง ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำ
จื้อชิงหลายคนรีบเข้ามารุมถามว่าเกิดอะไรขึ้น
ซุนยวนมองเซี้ยหวนหวน แล้วเบะปากอย่างน้อยใจ “ฉันไปบ้านหัวหน้ากองผลิต ลูกสาวเขาพูดจาไม่น่าฟังใส่ฉันตั้งหลายคำ แถมยังไล่ฉันออกมาอีก”
สีหน้าของจื้อชิงคนอื่นเปลี่ยนไปทันที “ทำไมเธอทำแบบนี้!”
เซี้ยหวนหวนเดินเข้าไปกอดซุนยวน ตบหลังเธอเบา ๆ “ไม่เป็นไรนะ ฉันจะไปยืมบันได แล้วปีนขึ้นไปดูเอง”
“แบบนั้นไม่ได้!” ซุนยวนคัดค้านโดยไม่ต้องคิด
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เสียงของเติ้งมู่หยวนดังมาจากนอกประตู “จื้อชิงเซี้ยอยู่ไหม?”
เซี้ยหวนหวนขานรับเสียงดัง แล้วเดินไปเปิดประตู
พอประตูเปิดออก เติ้งมู่หยวนก็ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแบกบันไดไว้บนบ่า ข้างกายยังมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งตามมาด้วย ดูอายุราวยี่สิบต้น ๆ กำลังยิ้มยิงฟันอย่างซื่อบื้อให้เธอ
เติ้งมู่หยวนชะโงกมองเข้าไปในห้อง เห็นว่าจื้อชิงอยู่กันครบ กำลังมองเขาพร้อมเพรียงกัน
เขาอธิบายว่า “ได้ยินว่าห้องของคุณรั่ว ปกติผมเป็นคนซ่อมหลังคาให้คนในหมู่บ้าน เลยแวะมาดู”
เซี้ยหวนหวนเบี่ยงตัวเปิดทาง “ขอบคุณนะ สหายเติ้ง”
เติ้งมู่หยวนแบกบันไดเข้ามาในห้อง เหลือบมองอ่างเคลือบที่วางอยู่บนพื้น แล้วตั้งบันไดไว้ใต้จุดที่รั่ว ก่อนหันไปบอกโจวเล่อซานว่า “ช่วยจับบันไดให้ฉันหน่อย”