เซี้ยหวนหวนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง
นางเผลอมองออกไปข้างนอกด้วยตาเปล่าย่อมมองไม่เห็นตำแหน่งของมือสังหารซุ่มยิง เห็นเพียงรถเก๋งสีดำหลายคันจอดอยู่ตรงทางเข้า และชายผิวดำรูปร่างสูงใหญ่หลายคนยืนอยู่ข้างรถ สายตาคอยกวาดมองประตูร้านอาหารเป็นระยะ
สวี่ซูเหยียนสังเกตได้อย่างว่องไวว่านางมีท่าทีผิดปกติ จึงมองตามสายตาของนางออกไป แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
สวี่ซูเหยียนเอื้อมมือกอบกุมมือนางไว้ในฝ่ามือ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน ก่อนใช้นิ้วหัวแม่มือถูหลังมือนางเบา ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เป็นอะไรไป?”
เซี้ยหวนหวนละสายตากลับมามองเขา จับมือเขามาวางบนท้องตัวเอง “ข้ากินจนอิ่มเกินไปแล้ว ถ้าอ้วนขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
แสงไฟอาบไล้ใบหน้านาง ทำให้ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ นางย่นจมูกเล็กน้อย ก้มมองท้องตัวเอง ดวงตาปรือปรอย ทั้งร่างดูเกียจคร้านราวกับลูกแมวที่พลิกหงายท้องหลังอิ่มหนำสำราญ
สวี่ซูเหยียนรู้สึกว่าหัวใจอ่อนยวบลงจนแทบละลาย
“หวนหวนของข้าสวยไม่ว่าอย่างไร” เขาบีบนิ้วนางเบา ๆ “แต่ถ้าอ้วนขึ้นแล้วอยากลดน้ำหนัก ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
เซี้ยหวนหวนกล่าวว่า “ตกลงตามนี้นะ เจ้าต้องอยู่เป็นเพื่อนข้าลดน้ำหนัก ห้ามกินของอร่อยต่อหน้าข้า”
“แน่นอน เจ้าอยากทำอะไร ข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อน” สวี่ซูเหยียนหยิบกระเป๋าของนางมาสะพายไว้บนไหล่ มืออีกข้างยังคงประสานนิ้วกับนางไว้
ทั้งสองเดินเคียงกันออกไป
เพิ่งเดินมาถึงทางเข้า สวี่ซูเหยียนก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาทางพวกเขา
เขารีบปกป้องเซี้ยหวนหวนให้หลบไปด้านข้าง ก่อนขมวดคิ้วสำรวจว่านางถูกชนหรือไม่
คนผู้นี้ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย!
ถ้าชนหวนหวนขึ้นมาจะทำอย่างไร?