มือของเชิงเซิงสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อนอนผ้าไหม ปลายนิ้วเย็นเล็กน้อยแนบไปตามแนวเอวแล้วไล่ขึ้นไป ปลายนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ เสียดผ่านผิวของเธอ ราวกับกระแสไฟฟ้าสายเล็ก แล่นไปตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงกระดูกก้นกบ
เขาก้มลงกัดกระดูกไหปลาร้าของเธอเบา ๆ ทิ้งรอยฟันจาง ๆ ไว้
จากนั้นเขาก็หยุด
เชิงเซิงยันมืออยู่เหนือร่างเธอ ก้มตามองเธอ
แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาสว่างสลัวสลับกันบนใบหน้าเขา ทำให้มองสีหน้าไม่ชัดนัก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบอย่างน่าตกใจ ภายในมีความปรารถนาจะครอบครองอันรุนแรงพลุ่งพล่านจนแทบจะน่ากลัว ราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ในความมืด
เสียงของเขาแหบพร่า ยามพูด ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดหลังใบหูของเธอ ทำให้ทั้งร่างเธอสั่นสะท้าน
“หวั่นหวั่น จะผลักฉันออกไหม?”
เซี้ยหวนหวนมองเขา
ขมับของเขามีเหงื่อซึมบาง ๆ ดวงตาคู่นั้นจ้องเธอไม่กะพริบ
เซี้ยหวนหวนยื่นมือออกไปโอบคอเขา ดึงเขาลงมา แล้วเงยหน้าจูบริมฝีปากของเขา
จูบของเชิงเซิงเลื่อนจากริมฝีปากลงไป ทุกแห่งที่เขาสัมผัสล้วนร้อนผ่าว
“เชิงเซิง……”
มือข้างหนึ่งของเขากุมมือเธอไว้ นิ้วทั้งสิบสอดประสาน ฝ่ามือแนบชิดกัน
เสียงแหบพร่าของเขาแผ่วลงข้างหูเธอ “อืม ฉันอยู่นี่”
ราตรีมืดลึกยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเซี้ยหวนหวนลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาสีแดงเข้มคู่หนึ่ง
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง คงเพราะกลัวจะทำให้เธอตกใจ เชิงเซิงจึงแทบไม่เคยเผยดวงตาสีแดงคู่นี้ให้เธอเห็น
เชิงเซิงโน้มเข้ามาแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ “ตื่นแล้วเหรอ? หิวไหม?”
เซี้ยหวนหวนขยับตัว กล้ามเนื้อทั่วร่างระบมอ่อนล้า