ผู้ช่วยเฉินเคาะประตูสองครั้ง เมื่อได้ยินเสียงจากด้านในว่า “เข้ามา” จึงผลักประตูเข้าไป
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงาน สายตาเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของสวี่ซูเหยียนโดยไม่ตั้งใจ
บนหน้าค้นหาปรากฏชื่อเซี้ยหวนหวน ด้านล่างเป็นรายการแข่งขันและการแสดงหลายรายการ
เขาละสายตาแล้วกล่าวว่า “คุณสวี่ จัดการคนเรียบร้อยแล้วครับ ผมรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”
“พอเถอะ วันนี้มีนัดอะไรบ้าง?”
ผู้ช่วยเฉินเปิดสมุดตารางงานในมือแล้วรายงานว่า “สิบโมงมีประชุมกับทางมูลนิธิ สิบเอ็ดโมงประชุมกับฝ่ายวางแผน...”
สวี่ซูเหยียนยกมือขึ้น เขาจึงหยุดพูดทันที
สวี่ซูเหยียนกล่าวว่า “แจ้งผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนให้ควบคุมเวลาประชุมไว้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ฉันจะออกไปกินข้าวกับแฟน”
“รับทราบครับ ต้องการให้ผมซื้อดอกไม้หรือเตรียมของขวัญให้ไหมครับ?”
“เดี๋ยวฉันเลือกแล้วส่งไปให้ นายจัดการให้คนไปซื้อ”
“ครับ” ผู้ช่วยเฉินรับคำ ก่อนเดินออกจากห้องทำงาน
สวี่ซูเหยียนหันกลับไปมองหน้าจอ
หลังจากลู่อวิ๋นซีเตือน สวี่ซูเหยียนก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องในที่สุด
เมื่อหกปีก่อน แม่ของเขาให้เงินหวนหวนสองล้านหยวนอย่างชัดเจน เงินก้อนนี้เพียงพอให้หวนหวนเรียนต่อต่างประเทศได้ แต่เธอกลับเข้าร่วมการแข่งขันและการแสดงอยู่บ่อยครั้ง รวมแล้วมีหลายสิบงาน ทั้งงานเล็กงานใหญ่
เธอกำลังขัดสนเงินมากหรือเปล่า?
สวี่ซูเหยียนไม่อยากคิดฟุ้งซ่าน จึงถามตรงๆ ระหว่างกินมื้อกลางวันว่า “หวนหวน เธอขัดสนเงินมากหรือเปล่า? ฉันเห็นว่าตอนอยู่ต่างประเทศ เธอเข้าร่วมการแข่งขันกับการแสดงอยู่ตลอด ถ้าขาดเงินก็บอกฉันได้นะ”
เซี้ยหวนหวนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ฉันไม่ได้ขาดเงิน ที่ฉันพยายามหาเงินอย่างหนักตอนอยู่ต่างประเทศก็เพราะตอนจากไปเมื่อหลายปีก่อน คุณป้าซ่งให้เงินฉันมาสองล้านหยวน เงินก้อนนั้นฉันเอาไปจ่ายค่าเล่าเรียนกับค่าใช้จ่ายประจำวัน ส่วนที่หาเงินก็เพื่อคืนให้คุณป้า”