ฉันชื่อฉินไห่ ย้อนนึกถึงหลายปีก่อน สมัยที่ทำงานโรงงานในเมืองกว่างโจว เขตหว่านเฉิง
ฉันเคยทำเรื่องเหลวไหลมามากมาย และยังโชคดีที่ได้รู้จักกับสาวโรงงานขั้นเทพหลายคนที่ฉันไม่มีวันลืม
ตอนนั้น ฉันเพิ่งจบปวส. ไฟแรงเต็มที่!
เต็มไปด้วยความหวังและแรงปรารถนาต่ออนาคตที่ดี
คิดว่าคงได้เหมือนคนในทีวี นั่งทำงานในออฟฟิศ ใส่เสื้อผ้าดี ๆ จิบกาแฟ ดูพรีเซนเทชัน พิมพ์งาน เข้างานเก้าโมง เลิกห้าโมงทุกวัน
แต่สังคมก็ตบหน้าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุดก็ทำให้ฉันเห็นความจริงอันโหดร้าย
หลังจากหางานอยู่ครึ่งปีก็ไม่มีวี่แวว ฉันเลยต้องทิ้งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แล้วเข้าไปทำงานโรงงาน
ก่อนเข้างาน แม่โทรมาสั่งย้ำหลายรอบ ให้ฉันพูดน้อย ๆ ตั้งใจทำงาน อย่าหาเรื่องในโรงงาน
ที่โรงงานมีผู้หญิงบางคนที่ค่อนข้างเสเพล อย่าไปยุ่งกับพวกหล่อนมาก
“สาวโรงงานจิตใจซับซ้อน ชีวิตส่วนตัวก็ค่อนข้างยุ่งเหยิง ความสัมพันธ์ชายหญิงวุ่นวาย นายเป็นเด็กบ้านนอก สู้พวกหล่อนไม่ได้หรอก...”
ต่อมา คำพูดของแม่ฉันก็โยนทิ้งหมดทุกคำ
ตอนนั้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ฉันจะไปพัวพันซับซ้อนกับสาวโรงงานคนหนึ่ง
เธอชื่อสวีเชี่ยน ทำงานอยู่ที่เครื่องจักรข้าง ๆ นี่เอง
เธอกับพี่สาวอายุมากกว่าอีกสองสามคนช่วยกันตรวจสอบรอยตำหนิบนสายเคเบิลและซ่อมแซม
แม้จะใส่ชุดทำงาน แต่เสื้อผ้าเธอสะอาดมาก ผิวก็ขาวเนียน
ภายใต้ชุดทำงานสีฟ้าอ่อน มองเห็นหุ่นที่ค่อนข้างอวบอิ่ม เธอยิ้มสวย ดูดีมาก
ผมที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกก็ดูนุ่มสลวยเป็นพิเศษ นี่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นในโรงงาน
เธอคือ ‘สาวโรงงานขั้นเทพ’ ในปากของคนงานนั่นเอง
ฉันไม่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง สวยขนาดนี้ ถึงได้มาเข้าโรงงาน?
แต่ฉันก็สังเกตว่าเธอมีมนุษย์สัมพันธ์ดีมาก สนิทสนมกับหลายคน และรอยยิ้มของเธอก็เป็นมิตร
“ผู้หญิงคนนี้ไม่ง่าย เธอหมั้นแล้วนะ แต่เธออาจจะไม่ชอบคู่หมั้นก็เลยไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายหลายคนในโรงงาน มีความสัมพันธ์เกินเลย และพัวพันต่าง ๆ นานา ที่ก็อธิบายไม่ชัดเจน...”
ทันใดนั้นเอง ก็มีพนักงานเก่าคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา
เขาเห็นฉันมองสวีเชี่ยนจนใจลอย จึงรีบเตือนฉัน
“อ๋อ เธอหมั้นแล้วเหรอ?”
ฉันรีบถามแบบนั้น ใจแอบผิดหวังนิดหน่อย
“ใช่ หมั้นแล้ว แต่... คู่หมั้นทำงานที่บ้านนอก พ่อแม่จัดการหมั้นให้ เธอไม่ค่อยเห็นด้วย ได้ยินว่าช่วงนี้กำลังหาสามีชั่วคราวอยู่!”
พอได้ยินพนักงานเก่าพูด ฉันก็อึ้งไปเลย
“สามีชั่วคราวคืออะไร?”
“นายไม่รู้หรอก เดี๋ยวนี้สาวโรงงานหลายคนมีสามีชั่วคราว สามีตัวจริงโอนเงินมาให้ทุกเดือน แต่ไม่เห็นหน้ากันเป็นปี ก็เลยต้องหาสามีชั่วคราวในโรงงาน คอยตอบสนองความต้องการทางกาย แถมยังได้เพื่อนกินอยู่ด้วยกัน คอยดูแลกัน!”
“หา?!”
ฉันเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ครั้งแรก ภายนอกดูสงบแต่ในใจค่อนข้างตะลึง
พนักงานเก่าที่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง ชื่อกัวจ้านจวิน ดูท่าจะรู้จักสวีเชี่ยนดี
เขาเข้าโรงงานมานานแล้ว ทำงานที่นี่ประมาณสามสี่ปี จึงรู้จักทุกอย่างในโรงงานดี
ปกติเขาชอบสูบบุหรี่ แต่ในโรงงานห้ามสูบ เลยต้องแอบสูบ
ที่เขาชอบทำกะดึก ก็เป็นเพราะง่าย ๆ
ครึ่งคืนแรกทำงานปกติ พอหลังเที่ยงคืนไปแล้วก็หาที่นอนหลับอย่างเปิดเผยได้เลย
กัวจ้านจวินพูดจบ เห็นหัวหน้าระดับล่างของแผนกหนึ่งเดินมาตรวจงาน ก็รีบบอก
“หัวหน้ามาแล้ว ผมกลับไปประจำที่ก่อนละ นายคอยดูเครื่องฉีดพลาสติกให้ดี...”
พอเตือนฉันแล้ว เขาก็หมุนตัวเดินจากไป
หัวหน้าระดับล่างพุงพลุ้ย อายุราว ๆ สี่สิบ ใส่สูท ดูเป็นคนน่าเกลียด
เขาเดินตรงไปตรงหน้าสวีเชี่ยน ทำท่าทางทำงาน แนะนำนู่นนี่ชี้โน่นนี่
บางครั้งก็จับมือนุ่มของสวีเชี่ยน ตั้งใจสอนงานแบบใกล้ชิด ดูตั้งใจจริงจัง
ส่วนสวีเชี่ยนก็ยิ้มตลอดเวลา รอยยิ้มเหมือนจะเยียวยาคนได้ อบอุ่น น่ารัก บางครั้งก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ
ส่วนหัวหน้าระดับล่างที่ปกติเคร่งขรึม กลับไม่มีท่าทางวางอำนาจต่อหน้าสวีเชี่ยนเลย
นี่เป็นบทเรียนแรกให้ฉัน: หัวหน้าหลายคนเลือกปฏิบัติต่อคนไม่เท่ากัน
ไม่รู้พวกเขาพูดอะไรกัน จากนั้นหัวหน้าระดับล่างก็หมุนตัวจากไป
ตอนนั้นเอง
จู่ ๆ ฉันก็ปวดท้องมาก อาจเป็นเพราะอาหารเย็นเสีย เลยอยากเข้าห้องน้ำกะทันหัน
แต่ตรงตำแหน่งงานฉัน เหลือแค่ฉันคนเดียว
หัวหน้ากะเล็กที่คอยสอนงานฉัน ตอนนี้ก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว
ฉันร้อนใจขึ้นมาทันที
ท้องน้อยปวดตุบ ๆ ถ้าไม่รีบไปห้องน้ำตอนนี้ มีหวังขายหน้าแน่
ฉันเลยลนลานขึ้นมา
ฉันทำได้แค่มองไปทางสวีเชี่ยน ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยพูดกับเธอเลยสักคำ ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว ฉันต้องขอให้เธอช่วย
“คนสวย ช่วยหน่อยได้ไหม? ช่วยดูเครื่องให้หน่อย แป๊บเดียว ผมไปห้องน้ำ?” ฉันรีบพูดแบบนั้น
สวีเชี่ยนมองมาที่ฉัน แววตาเย็นชานิด ๆ
ยังไงซะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดกับเธอ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันเลย
สวีเชี่ยนลังเลเล็กน้อย แต่พอเห็นท่าทางร้อนรนของฉัน ก็พยักหน้าแล้วพูด
“ได้ ไปเถอะ”
พูดจบ เธอก็หันไปพูดกับพี่สาวสองสามคนข้าง ๆ
“ฉันไปช่วยงานหน่อย เดี๋ยวกลับมา”
อย่ามองว่าสวีเชี่ยนอายุไม่มาก แต่เธอเป็นหัวหน้ากะเล็กของเครื่องจักรนั้น พี่สาวพวกนั้นต้องฟังเธอ
พอเห็นอีกฝ่ายตกลง ฉันก็รีบพูดอย่างรู้สึกขอบคุณ: “ขอบคุณมากครับ”
อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าราบเรียบ
ไปห้องน้ำสักพัก ในที่สุดก็สบายตัวขึ้นเยอะ
กลับมาเห็นสวีเชี่ยน ฉันก็กล่าวขอบคุณอีกครั้ง อีกฝ่ายก็แค่พยักหน้า แล้วกลับไปที่ตำแหน่งของตัวเอง
ระหว่างทำงาน ฉันก็ไม่รู้ทำไม สายตาชอบแอบมองไปทางสวีเชี่ยนที่ยิ้มอบอุ่นอยู่เป็นระยะ
ความอยากรู้เกี่ยวกับตัวเธอยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ
ครึ่งหลังของคืนเป็นอะไรที่ทรมาณมาก ง่วงมาก กว่าจะฝืนทนจนหมดกะดึกได้
ฉันเห็นสวีเชี่ยนเลิกงานแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ ฉันรีบไปซื้อเครื่องดื่มขวดหนึ่งที่ปากทาง แล้วเดินเข้าไปยื่นให้
“คนสวย ขอบคุณนะที่ก่อนหน้านี้ช่วยผมไว้ นี่สำหรับคุณ!”
พูดจบ ฉันก็ยื่นขวดเครื่องดื่มนั่นให้
“ไม่เป็นไร” สวีเชี่ยนยิ้มบาง ๆ ให้ฉัน แล้วรีบโบกมือปฏิเสธ
“เอาไปเถอะนะ ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากผม”
ฉันพูดพลางเอื้อมมือยื่นเครื่องดื่มให้
อีกฝ่ายยื่นมือออกมาท่าทางจะปฏิเสธ มือของเราก็เลยแตะกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
วินาทีที่แตะกัน ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น นุ่มนวลลื่นไหลจากมือ
มือของอีกฝ่ายเรียวเล็กมาก ฝ่ามือนุ่มนิ่ม อุ่นดี
ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตนี้ ทำให้ฉันรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาทันที
อีกฝ่ายดูจะรู้สึกถึงความเขินอายนั้นเหมือนกัน ใบหน้าก็มีแววขวยเขิน
แต่ด้วยการยืนกรานของฉัน ในที่สุดเธอก็รับเครื่องดื่มขวดนั้นไป
“ขอบคุณนะ” อีกฝ่ายพูด
“ขอบคุณอะไรกัน เรื่องเล็กน้อย คุณไม่ช่วยผม สายการผลิตคงพังหมด เงินเดือนทั้งเดือนของผมยังไม่พอเลย” ฉันพูด
อีกฝ่ายยิ้มบาง ๆ โบกมือให้ฉัน แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ฉันก็ออกจากที่นั่น กลับไปยังบ้านเช่าแถวนั้น
เพราะเป็นชุมชนแออัดกลางเมือง ห้องเช่าส่วนมากเป็นบ้านที่ต่อเติมขึ้นเอง
บ้านเช่าฉันเล็กมาก อยู่ในบ้านสร้างเองเก่า ๆ ห้องหนึ่ง มีผู้ชายอยู่ด้วยกันสี่คน นอกจากฉันแล้ว ยังมีคนอื่นที่ทำงานโรงงานเหมือนกัน
ชั้นสองยังมีห้องอื่นอีก ห้องข้าง ๆ ห้องฉัน มีผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองสามคน
ผู้หญิงพวกนี้ บางคนทำงานโรงงาน บางคนทำงานซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ รวม ๆ ก็เป็นสาวโรงงานวัยรุ่นทั้งหมด
เพราะเป็นบ้านสร้างเอง ชั้นสองจึงใช้ห้องน้ำร่วมกันแค่ห้องเดียว แม้กระทั่งห้องอาบน้ำก็ห้องเดียว
พอตกกลางคืน ช่วงเวลาเลิกงานหนาแน่น ห้องน้ำกับห้องอาบน้ำต้องต่อคิวใช้
เพราะเป็นหน้าร้อน อากาศร้อนมาก ฉันเลยว่าจะไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยนอน
แต่
ตอนฉันผลักประตูห้องอาบน้ำเข้าไปกะทันหัน ก็สะดุ้งตกใจ
เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในนั้น เธอถอดเสื้อผ้าออกเกือบหมดแล้ว กำลังจะอาบน้ำ
ฉันไม่กล้ามองละเอียด เห็นเพียงผิวขาวเนียนเกลี้ยงเกลา กับส่วนเว้าส่วนโค้งเลือนราง!
“หา?”
ฉันตกใจมาก ห้องอาบน้ำทำไมไม่ปิดประตู?
ฉันมองใกล้ ๆ อีกครั้ง ผู้หญิงตรงหน้านั่นคือ...