ซูม่านม่านขี่จักรยานไปพร้อมสัมภาระ จนมาถึงบริเวณใกล้สถานีรถไฟ เธอหาที่เงียบสงบแล้วเก็บจักรยานเข้าไปในมิติ
เธอใช้จดหมายแนะนำตัวกับเอกสารรับรองเยาวชนผู้มีการศึกษา ขอใช้ม้านั่งยาวใน “จุดรับรองของคณะกรรมการปฏิวัติ” เล็ก ๆ ข้างสถานีเป็นที่พักค้างคืนชั่วคราว
เธอหยิบผ้าห่มจากมิติออกมาปู แล้วห่อตัวไว้ ทว่าภายในใจกกลับปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พรุ่งนี้ เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น รถไฟจะพาเธอมุ่งหน้าไปทางเหนือ สู่สถานที่ที่ไม่รู้จัก และสู่...ชีวิตที่เป็นของซูม่านม่านอย่างแท้จริง
เมื่อหลับตาลง เสียงด่าทอชั่วร้ายของคนตระกูลซูยังแว่วอยู่ข้างหู แต่เสียงเหล่านั้นกำลังเลือนห่างออกไปอย่างรวดเร็ว จนพร่าเลือนลงทุกที
ซูหยวนหยวน สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ช่วงนี้ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลากับพวกเธอมากนัก ขอไปช่วยแม่กับน้องชายให้ผ่านพ้นวิกฤตเสียก่อน รอไปเถอะ ไว้มีเวลาเมื่อไรค่อยจัดการพวกเธอทีละคน
เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเริ่มสาง
ซูม่านม่านตื่นขึ้นบนม้านั่งยาวในจุดรับรองของสถานีรถไฟ ร่างกายห่มคลุมด้วยผ้านวมผืนใหม่หนานุ่ม
เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พับเครื่องนอนอย่างเรียบร้อยแล้วใช้เชือกมัดไว้ เธอไม่ได้คิดจะเก็บผ้าห่มเข้าไปในมิติ เพราะเมื่อไปถึงจุดพักของเยาวชนผู้มีการศึกษาแล้วก็ต้องใช้ จึงหอบไปด้วยเลย
ซูม่านม่านล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ ที่จุดรับรอง จากนั้นหยิบซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นใหญ่ที่ยังอุ่นนุ่มออกมาจากมิติ แล้วค่อย ๆ กินคู่กับน้ำร้อนในกระติกน้ำทหาร ความอบอุ่นแผ่จากกระเพาะไปทั่วแขนขา