ลึกเข้าไปในม่านหมอก เงาร่างเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เป็นชายชราผู้หนึ่ง เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าซูบผอม สวมเสื้อคลุมแขนกว้างยาวระพื้น ดวงตาอ่อนโยนลุ่มลึก ราวกับมองทะลุกาลเวลาได้
“เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็มาถึง”
เสียงชราภาพเปี่ยมเมตตาของชายชราดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของเธอโดยตรง “ข้าคือเจียงเหยี่ยน ที่เจ้ามาถึงที่นี่และปลุกพลังเร้นลับในหยกประดับให้ตื่นขึ้นได้ เป็นเพราะสายเลือดนำพา อีกทั้งยังเกิดจากจิตใจอันแน่วแน่ของเจ้า”
ซูม่านม่านอยากพูด แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
“โลกนี้เต็มไปด้วยอันตราย ชะตาของเจ้าขรุขระยากลำบาก ข้าเห็นมาบ้างแล้ว”
ชายชรากล่าวช้า ๆ พลางสะบัดแขนเสื้อ ภาพเลือนรางภาพหนึ่งปรากฏขึ้นกลางม่านหมอก มีทั้งโลกที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ ความยากแค้นและเจ็บป่วย ความทุกข์ทรมานที่เธอเคยประสบในชาติก่อน ตลอดจนป้ายหลุมศพเดียวดายของเธอในชาติที่แล้ว
“หยกประดับชิ้นนี้คือ ‘หยกเก็บพลังปราณ’ ที่ข้าหลอมขึ้นด้วยเคล็ดวิชาลับ ภายในมีมิติเก็บของขนาดย่อม สามารถเก็บและนำสิ่งของออกมาได้ตามใจเจ้า ทั้งยังใช้หลบลมฝนได้ชั่วคราว วันนี้ข้าจะมอบให้เจ้า หวังว่าจะช่วยให้เจ้าผ่านพ้นเคราะห์ภัยและก้าวเดินต่อไป ทั้งยังปกป้องคนที่เจ้าอยากปกป้องได้”
ชายชรายกนิ้วแตะอากาศ แสงเรืองรองสายหนึ่งพุ่งเข้าไปกลางหน้าผากของซูม่านม่าน
คาถาสั้น ๆ อันลึกลับประโยคหนึ่งประทับลงในส่วนลึกของความทรงจำเธอ ราวกับตราประทับ
ขณะเดียวกัน ยังมีภาพแผนที่เลือนรางเรียบง่ายแต่ชัดเจน แสดงแนวภูเขาและสายน้ำ พร้อมสัญลักษณ์ลับแห่งหนึ่ง — แผนที่สมบัติเรือนเก่าตระกูลเจียง