ตอนเสียง“ยินดีต้อนรับ” ดังสนั่นหวั่นไหวนั่นเอง
เจียงไหลอยู่ข้างแท่นทำงาน มือซ้ายลูบเสี่ยวตังคัง มือขวาประกอบ"ศรระเบิดเพลิง"ให้อวี๋ฉือ
“เหี้ย มันใหญ่ขนาดนี้เลย?”
เสียงโวยวายของเสิ่นชิงหรานดังมาจากเสียงในแชทกลุ่มสี่คน
"ศรระเบิดเพลิง"ครบสิบดอกพอดี ใช้ค่าพละกำลังไป 100 แต้ม
เจียงไหลกวาดตามองแผงสถานะ ค่าพละกำลัง: "60/160"
ความรู้สึกมั่งคั่งนี่ดีจริง ๆ
ตอนเธอส่งต่อ"ศรระเบิดเพลิง"เดิมทีตั้งใจจะแอบปีนขึ้นหอสังเกตการณ์ดูว่าที่เสิ่นชิงหรานอุทานนั้นมันใหญ่แค่ไหน
พอก้าวออกจากประตู ก็รู้ว่าคิดมากไปเอง
ลูกโป่งตัวตลกที่เกิดจาก"กระดิ่งต้อนรับตัวตลก"น่ะ ไม่ต้องให้เธอยืนที่สูงเลย
แค่อยู่ในค่าย เงยหน้าขึ้นก็เห็นจมูกแดง ๆ กำลังเคลื่อนเข้าหาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ในแชตเสียง อวี๋ฉือเอ่ยอย่างลังเล:
“เขา...มองไม่เห็นของที่อยู่บนตัวเขาเองเหรอ?”
ดูทิศทางที่เคลื่อนมายังไง แบกของใหญ่เบอร์นี้ ยังเดินไปทางด้านหลังค่ายอีก
“อ๋อ” หลินซีว่างลูบหัวตัวเอง “ของพวกนี้มองเห็นได้เฉพาะฝั่งเราครับ”
หมายความว่าไม่ใช่แค่เขามองไม่เห็น เพื่อนร่วมทีมเขาก็มองไม่เห็นด้วย
เสิ่นชิงหรานวิ่งไปหมอบดักอยู่ริมกำแพงด้วยความคึกคะนอง:
“โอ้ว ๆ ๆ ๆ ให้ฉันลองสกิลหนึ่งของฉันหน่อย!”
ก็คือ"สกิลหนึ่ง"ในตำนานที่มีโอกาสปล่อยใส่คนสำเร็จแค่ 20% และมีโอกาสทำให้เกิดการทรุดลงในทางกลับกัน
ก่อนหน้านี้เสิ่นชิงหรานใช้ท่านี้ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ เป็นต่อไม่รู้กี่ครั้ง
แต่ปล่อยใส่คนจริง ๆ มานานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เคย
ในที่สุดก็ได้โอกาส!
บนหอหน้าไม้ อวี๋ฉือพูดอย่างเป็นระบบ เป็นจริงเป็นจัง:
“ขออวยพรให้ทุกคนในค่ายโจมตีเพิ่มสองเท่า”