อวี๋ฉือเป็นเด็กดีที่มีนิสัยเข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นเช้า
กว่าจะเห็นข้อความของเจียงไหล ก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว
หลุมบ่อด้านนอกหน้าต่างถูกหิมะถมจนเต็มไปไม่น้อย
อย่างน้อยก็คงไม่เกิดเหตุการณ์ที่เผลอเดินสะดุดหล่นลงไปอีกแล้ว
"เจียงไหล"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: “ลูกดอกหน้าไม้อันก่อนรู้สึกยังไงบ้าง ใช้ดีไหม~”
เธอไม่ได้ถามตรง ๆ ว่าอีกฝ่ายใช้หนังสืออาวุธอะไร
แต่ลองหยั่งเชิงดูก่อนว่าแปลนนั้นอีกฝ่ายใช้เองหรือขาย
อวี๋ฉือไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าทำไมเจียงไหลถึงถามแบบนี้
เขาตอบตามตรงว่า:
“ดีมากเลย ยิงจากระยะไกลหน่อยก็ไม่กระเด็นใส่ตัวแล้ว”
ถ้ามีระบบรีวิวการใช้ เขายินดีให้ห้าดาว
เห็นอวี๋ฉือตอบแบบนี้ เจียงไหลก็เข้าใจ
ทั้งสองคนไม่ใช่เพิ่งเคยติดต่อกันครั้งแรก จากที่เคยคุยกันมาก่อน
เจียงไหลรู้สึกได้ชัดเจนว่าอวี๋ฉือเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่เคยต่อรองราคา
ดังนั้นเธอจึงไม่อ้อมค้อมอีก พูดตรง ๆ ว่า:
“ค่ายเราสร้างหอหน้าไม้ขึ้นอันนึง แต่ยังไม่มีใครใช้ได้ชั่วคราว”
“สนใจเข้าร่วมกับพวกเราไหม?”
เจียงไหลพูดหน้าตาเฉย:
“พวกเราไม่ใช่แค่มีอาหารจากเชฟขั้นเทพ แต่ยังมีระบบรักษาความปลอดภัยครบครันกับพรรคพวกที่เปี่ยมพลัง”
แน่นอนว่าเธอไม่ได้เชิญอวี๋ฉือเพียงเพราะหอหน้าไม้
ตอนจัดอันดับสองครั้งก่อนเธอก็สังเกตเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายติดอันดับมาตลอด
แม้ช่วงนึงจะขุดทรายอยู่ก็ไม่ได้ทำให้การพัฒนาเลเวลช้าลง
ผู้เล่นทั่วไปเล่นแบบนี้ คงร่วงอันดับไปนานแล้ว