ท้องร้องประท้วงเสียงดังโครกคราก
เจียงไหลไม่คิดมาก หยิบข้าวอุ่นสำเร็จรูปรสปลาหมึกผัดพริกหยวกออกมาหนึ่งกล่อง
ขั้นตอนเหมือนกับอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่เคยกินก่อนวันสิ้นโลก
ไม่นาน ช่องระบายไอก็พ่นความร้อนออกมาพร้อมเสียงปุด ๆ
แม้จะเป็นข้าวอุ่นสำเร็จรูป แต่ก็ยังมีกลิ่นหอมของอาหารฝีมือครัวเรือน
ชั่วขณะ เจียงไหลถึงขั้นเกิดภาพลวงตาขึ้นมา
ราวกับนอกหน้าต่างไม่ใช่ดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและหิมะขาวโพลนปกคลุมขุนเขา
แต่เป็นแสงไฟนับหมื่นนับพันดวงที่คุ้นตา
ทุกครั้งที่ตกเย็นราวหกโมงเจ็ดโมง เธอเพิ่งเลิกงานและต้องติดแหง็กอยู่บนทางยกระดับกลับบ้าน
ก็จะนั่งไถมือถือไปพลางมองวิวนอกหน้าต่างไปพลางอย่างเบื่อหน่าย
รถเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า คนขับช่างคุยจะแวะพูดคุยเรื่องทั่วไปสักสองสามประโยค
กว่าจะลงจากทางยกระดับได้ก็สุดแสนลำบาก แล้วก็ขับเข้าสู่ถนน
ผู้คนเดินหัวร่อต่อกระซิก เด็กนักเรียนหยอกล้อเล่นกัน
กลิ่นหอมของอาหารที่ยั่วน้ำลายสออย่างจับต้องได้
ลอยออกมาจากหน้าต่างบ้านคนอื่นที่เปิดไฟสว่าง แล้วค่อย ๆ เล็ดลอดเข้าสู่โพรงจมูกของเธอ
จากนั้นเจียงไหลก็จะก้าวเท้าอย่างเบาสบาย
พลางด่าเจ้านายใจดำในใจอย่างบ้าคลั่ง พลางถูกกลิ่นหอมเย้ายวนล่อให้ก้าวเข้าไปในร้านเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย
เจ้าของร้านเป็นคุณยายสูงวัย ฝีมือทำกับข้าวรสชาติเยี่ยม
ทุกครั้งที่เห็นเจียงไหลมาคนเดียว ก็จะยิ้มจนตาหยี
ยายบอกว่าเด็กสาวตัวคนเดียวอยู่ข้างนอกไม่ใช่เรื่องง่าย
ดังนั้นจึงมักจะ “เพิ่มของ” ให้เจียงไหลเป็นพิเศษ
อาจเป็นเพราะไม่มีครอบครัว ดังนั้นความประทับใจที่มีต่อคุณยายจึงลึกซึ้งเป็นพิเศษ