“เคร้ง!”
เสียงปะทะใสกังวานสะท้อนอยู่กลางลาน
ท่ามกลางเสียงนั้นยังมีเสียง “กร๊อบแกร๊บ” แผ่วเบาปะปนอยู่ด้วย
ราวกับมีบางสิ่งกำลังส่งเสียงครางเพราะทนรับแรงไม่ไหว
เสียงนี้แผ่กระจายไปทั่วราวกับคลื่นน้ำไร้รูปร่าง
พุ่งผ่านศีรษะของทุกคนอย่างรวดเร็ว
จนขนลุกซู่
หลินซีว่างเขย่งปลายเท้า ก่อนกรงเล็บหมาป่าของ "ราชินีหมาป่าลิลิธ" จะตะปบลงมา
เธอหลุดออกจากตำแหน่งเดิมที่ถูก "ลูกหมาป่า" ล้อมไว้ได้ทัน
เธอรีบหันกลับไปมอง
เกือบลืมหายใจ
หมาป่าดำตัวหนึ่งสูงใหญ่กว่าคน กำลังคร่อมเจียงไหลไว้แทบมิด
มันอ้าปากกว้าง เขี้ยวยาวแหลมคมแทบจะฝังลงกลางศีรษะของเจียงไหลอยู่แล้ว
ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้น
หลินซีว่างมองอีกครั้ง
คนกับหมาป่ายังคงอยู่ในท่าเดิมไม่เปลี่ยน
หลินซีว่าง “...?”
หัวใจที่เกือบหยุดเต้นกลับมาเต้นตึกตักอีกครั้ง
เมื่อเพ่งดูดี ๆ จึงเห็นว่า
หมาป่าดำตัวนั้นไม่ใช่ไม่อยากขยับ แต่ขยับไม่ได้ต่างหาก
ดูเหมือนปากของมันจะถูกอะไรบางอย่างขัดไว้
เจียงไหลพูดไม่ออกอยู่บ้าง
เธออยากเงยหน้าขึ้นไปดูสีหน้าของหมาป่าตัวนี้
แต่ก็กลัวน้ำลายมันจะหยดลงบนหัวตัวเอง
เจียงไหลเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วโผล่หน้าออกมาจากข้างปากมหึมา
สบตากับดวงตาสีแดงก่ำของหมาป่า
ในแววตาของทั้งคู่ต่างมีความตกใจที่ยากจะสังเกตเห็น
เจียงไหลประหลาดใจ: แกจะรับมือแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
หมาป่าดำมึนงง: แรงมหาศาลที่เหมือนจะรีดรอยหยักในสมองให้เรียบได้ มาจากไหนกันแน่?
เห็นเพียงค้อนใหญ่เอียงคาอยู่ระหว่างเขี้ยวแหลมของหมาป่า