คู่มือเอาชีวิตรอดในกระท่อมไม้ผุ

ตอนที่ 52 ปลากรงใหญ่เกินหม้อ

7 นาที· 1.5K คำ

เหอกวงหมิงหงุดหงิดมาก

วันนี้เขาลืมตาขึ้นมา กล่องข้อความส่วนตัวแทบระเบิด

นึกว่าจะมีผู้เล่นมาขอคำปรึกษาด้วยความนอบน้อม แต่พอเปิดดูก็เจอแต่คำหยาบคายเต็มไปหมด

ผู้เล่นที่ชื่อ "หวงจื้อคุน" นี่มีมารยาทบ้างไหม?

ปกติที่เขาแชร์ใน"ห้องสนทนา"ก็เป็นแค่ "ข้อแนะนำ" ธรรมดา ไม่ใช่ "คำสั่ง"

แล้วก็ไม่ได้บังคับให้ผู้เล่นคนอื่นทำตามสักหน่อย

เหอกวงหมิงคิดไม่ตกเลย เพื่อนของหวงจื้อคุนถูกนกประหลาดฆ่า แล้วมันจะมาเกี่ยวอะไรกับเขา?

เขาก็แค่แสดงความเห็นตอนที่อีกฝ่ายพูดว่า "บนฟ้าเหมือนมีอะไรสักอย่าง" เท่านั้นเอง

ช่องแชทสาธารณะห้ามคนออกความเห็นแล้วหรือไง?

เหอกวงหมิงพยายามใช้เหตุผลกับอีกฝ่าย:

""ห้องสนทนา"คือช่องสาธารณะ ผมก็แค่โพสต์ความคิดเห็นของตัวเองในช่องสาธารณะเท่านั้น"

"แล้วผมต้องรับผิดชอบอะไร? ผมก็ไม่ได้บอกให้พวกคุณฟังผม"

"ยิ่งกว่านั้น ผมก็ไม่ได้ตั้งใจ ผมจะไปรู้ได้ไงว่ามันคือนกประหลาดที่โจมตีคน"

"ฟังที่คุณพูดมา ใครๆ ก็ต้องคิดเหมือนผมว่ามันอาจเป็นของวิเศษที่ผู้เล่นเก่งๆ สร้างขึ้นมา"

การระดมถล่มอย่างบ้าคลั่งของหวงจื้อคุนชะงักไปชั่วขณะ

ทันทีที่เหอกวงหมิงคิดว่าตัวเอง "ชนะด้วยเหตุผล" สำเร็จ—

"หวงจื้อคุน"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: "สมองคุณมันคิดยังไงถึงรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้?"

เหอกวงหมิงชะงัก สมองราวกับมีจามรีร้องมอๆ วิ่งชนไม่หยุด

ความโกรธที่ถูกดูถูกพลุ่งพล่านขึ้นมาในชั่วพริบตา:

"ผมหวังดีแชร์ความคิดเห็นของตัวเอง คุณไม่รู้สึกบุญคุณก็พอแล้ว ยังจะกลับมาด่าว่าผมอีก?"

"ก็มีแต่ผมเท่านั้นแหละที่ยอมคุยกับพวกคุณ ดูพวกผู้เล่นระดับสูงในจัดอันดับสิ เจียงไหลคนนั้นเขาจะยอมคุยกับคุณไหม?"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป