หลังจากเจียงไหลใช้วิธีบำบัดด้วยคำพูดชุดใหญ่—
“พระเจ้า”“รักซึ้งกินใจจัง”“ความจริงใจของคุณมีฟ้าดินเป็นพยาน”
ใส่เขาอยู่พักหนึ่ง
"โรบิน" ก็ซาบซึ้งกับเส้นทางรักข้างเดียวของตัวเองจนตาแดงก่ำ
มึนงงจนถูกหลอกให้เดินจากไปอย่างง่ายดาย
พออีกฝ่ายจากไป อวี๋ฉือก็หันไปมองเสิ่นชิงหรานอย่างคาดหวัง
“จดหมายรัก ขออ่านได้ไหม?”
เขาสงสัยมากว่าข้างในจดหมายรักเขียนอะไรไว้
ถึงกระตุ้น "ภารกิจเสริมสำคัญ" ได้
เสิ่นชิงหรานมองอย่างเหยียดหยาม “นายไร้มารยาทจัง ถึงกับอ่านจดหมายรักของคนอื่น”
เจ้าตัวลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเป็นคนแรกที่กระตุ้นภารกิจ
ถึงจะพูดอย่างนั้น
แต่เสิ่นชิงหรานก็คลี่จดหมายในมือออกทันทีอย่างร่าเริง
“มาอ่านด้วยกัน ฮี่ ๆ”
เจียงไหล “……”
เธอลังเลอยู่แค่ 0.01 วินาที
ก็รีบขยับเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น
“ฉันขออ่านด้วย ฮี่ ๆ”
หลินซีว่าง/จิงอวิ๋นซิ่ว “……”
ทั้งสองสบตากัน
หลินซีว่างลองหยั่งเชิง “เอ่อ... พวกเราก็อ่านด้วยดีไหม?”
จิงอวิ๋นซิ่วพยักหน้าเงียบ ๆ
ศีลธรรมน่ะ ต้องมีบ้างไม่มีบ้าง เลือนรางเดี๋ยวปรากฏเดี๋ยวหายไปถึงจะดี! ……
……
หลังออกจาก "ห้องพักผ่อนของคนรับใช้"
พวกเขาก็ค้น "ห้องซักรีด" กับ "ห้องเก็บเครื่องมือ" ต่อ
ของที่หาเจอทั้งหมดให้หลินซีว่างซึ่งมีช่องกระเป๋ามากที่สุดเก็บไว้ชั่วคราว
ระหว่างนั้น "ระฆังสวดมนต์เที่ยงวัน" ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
บอกว่าถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว
ทุกคนหาอะไรรองท้องแถวนั้นด้วยขนมปัง ก่อนจะออกเดินทางต่อ