เจียงไหลเหลือบมองห้องหนังสือที่จมอยู่ในความมืด ไม่มีเวลามัวลังเลอีกต่อไป
เธอยัด"บันทึกของผู้ตามหาญาติ"ลงใน"กระเป๋าระบบ"ทันที
จากนั้นก็ย่องไปทางบันไดอย่างเงียบเชียบ
เธอเคลื่อนไหวคล่องแคล่วรวดเร็ว ผู้พิทักษ์สองคนที่กำลังคุยกันยังไปได้ไม่ไกล
พวกเขากำลังเดินลงบันไดจากชั้นสามอย่างไม่รีบร้อน
พูดคุยกันเป็นระยะ พลางอ้อยอิ่งจัดเกราะของตัวเองเป็นครั้งคราว
ท่าทางเหมือนคนมาทำงานแล้วแอบอู้งานทั้งที่ยังรับเงินเดือนเป๊ะ
“ทำให้สลบแล้วแย่งชุดมาใส่ดีไหม?”
ความคิดนี้วนอยู่ในหัวเจียงไหลเพียงหนึ่งวินาที ก่อนจะถูกเธอปัดทิ้งอย่างเด็ดขาด
เธอหมอบอยู่ตรงหัวมุม มองผู้พิทักษ์ที่สูงกว่าเธอมากอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ได้แต่เงียบงัน
ผู้พิทักษ์ที่ประจำการอยู่ที่นี่รูปร่างสูงใหญ่กำยำ คาดว่าน่าจะสูงเกิน 190 เซนติเมตร
ทั้งสองสวมเกราะหนา แทบจะกินพื้นที่ทางเดินทั้งหมด
เจียงไหลไม่กล้าคิดเลยว่า ถ้าเธอทำให้คนหนึ่งสลบแล้วสวมเกราะของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินตามหลังกลุ่มไป เธอจะสะดุดตาขนาดไหน
แค่เผชิญหน้ากัน อีกฝ่ายคงชักกระบี่ฟันเธอได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
อีกอย่าง…
เจียงไหลหรี่ตาลง
ภายใต้แสงสลัว เกราะสีเงินขาวมีแสงสีเขียวหม่นไหลวูบไหวอยู่ราง ๆ
สีแบบนี้ทำให้เธอนึกถึง"นางฟ้ามรกต"ในงานเลี้ยงค่ำ
ถ้ามีเวทมนตร์เคลือบอยู่ละก็ เธอเพิ่งลงมือได้ไม่ทันไร แม่อุปถัมภ์นางฟ้าทั้งสามก็คงได้รับแจ้งแล้ว
เจียงไหลกวาดตามอง"กระเป๋าระบบ"ของตัวเอง พยายามหาวิธีพลิกสถานการณ์จากในนั้น