เจียงไหลกับคนอื่น ๆ สบตากัน ก่อนจะเดินเข้าไปเช่นกัน
หลี่อันก็คือชายวัยกลางคนคนนั้น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้ามองเจียงไหล
เขาผ่านชีวิตมาเกินครึ่งแล้ว สายตาจึงเฉียบคม
เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เป็นแกนหลักของทั้งทีม
เมื่อเห็นกลุ่มคนเดินเข้ามา เขาไม่ได้ขัดขวาง กลับลดท่าทีลงแล้วเอ่ยว่า
“ขอร้องพวกคุณ ช่วยผมหน่อยได้ไหม?”
ไม่รู้ทำไม ประตูห้องบานนี้ดูบางเฉียบแท้ ๆ
แต่กลับใช้อาวุธฟันหรือทุบให้พังไม่ได้เลย
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เจียงไหลก็เห็นว่าหลี่อันยังกำมีดสั้นอยู่ในมือ
ชายตัวเตี้ยก็ยุ่งจนเหงื่อท่วมตัว ร้อนใจจนแทบจะเดินวนเป็นวงกลมอยู่กับที่
แต่ประตูตรงหน้ากลับปิดสนิท เงียบงันไร้เสียง
ส่วนลั่วเหอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ไม่ได้ช่วยอะไร แต่สีหน้าก็ดูกระวนกระวายไม่น้อย
มีเพียงติงอวี่ที่ล้วงมือไว้ในกระเป๋า กำลังเขย่าขาอย่างหงุดหงิด
“ไม่เปิดตั้งนานแล้ว คงตายไปแล้วแหละ”
“ข้างนอกเสียงดังขนาดนี้ ถ้ายังมีชีวิตอยู่จะนอนนิ่งไม่ขยับได้ยังไง”
“จะไปสนใจเธอทำไม เวลาเป็นของมีค่า เข้าใจไหม?”
พอได้ยินคำพูดนี้ เจียงไหลรู้สึกว่าลมหายใจของทุกคนชะงักไปชั่วขณะ
โดยเฉพาะหลี่อัน
เขาจ้องติงอวี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ แล้วเค้นคำพูดเย็นชาออกมาจากไรฟัน
“จางผิงเป็นคนเดียวในทีมที่มีพรสวรรค์ด้านการรักษา”
เขารู้ว่าพูดอะไรกับคนแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์
มีแต่ผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้องกับตัวอีกฝ่ายเสียหายเท่านั้น ถึงจะกระตุ้นให้อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาได้จริง