สิบนาทีผ่านไป เจียงไหลลุกขึ้นหลังพักจนหายเหนื่อย
เธอปัดเม็ดทรายบนกางเกงอย่างไม่ใส่ใจ
หลังกล่าวลา "ฟีนิกซ์"
เธอก็สวมรองเท้าแตะคีบของตัวเอง ออกเดินทางต่ออย่างสดชื่น
ด้านหลังเธอ "ค่าความรู้สึกดี" บนศีรษะของ "ฟีนิกซ์" ขยับขึ้นช้า ๆ อีกครั้ง
กลายเป็น “51” แต้ม
เจียงไหลเทียบระยะพิกัดบนกระดาษทั้งสองแผ่น
แล้วตัดสินใจมุ่งหน้าไปยัง "ปริศนาซูเมเรีย" ซึ่งอยู่ใกล้กว่า
เธอเก็บกล่องสมบัติไอเทมระหว่างทางไปด้วย พลางเดินตามพิกัดไปด้วย
"ช่วงเวลากลางวัน: 3 ชั่วโมง"
ตอนบ่ายสี่โมง รังสีจากดวงอาทิตย์ไม่ได้รุนแรงเท่าตอนเที่ยงแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น อุณหภูมิบนพื้นดินก็ยังสูงลิ่วไม่ลดลง
ใบหน้าทั้งหน้าเจียงไหลถูกแดดจนแดงก่ำ เหงื่อหยดลงมาเป็นเม็ด ๆ
แต่ร่างกายก็ยังไม่มีอาการผิดปกติชัดเจน
ตอนนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว ทุกครั้งที่เก็บกล่องสมบัติไอเทม
หากเจอ "แคคตัสกลายพันธุ์" ที่ดู “กำยำ” หน่อย
เธอจะเดินเข้าไปหา อาศัยจังหวะคุยเล่นกับอีกฝ่ายสักสองประโยค
แล้วนั่งพักข้าง "แคคตัสกลายพันธุ์"
ชั่วครู่
"แคคตัสกลายพันธุ์" กล่าวไว้ดังนี้:
“สาวน้อยคนสวยที่รัก ถ้าอกกว้าง ๆ ของฉันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้”
“ก็เข้ามาได้เต็มที่เลย! ไม่ต้องเกรงใจฉัน!”
เจียงไหลหัวเราะร่า แล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ
หลังจากเก็บ "หีบสมบัติเงิน" ได้อีก 2 ใบ
เจียงไหลก็มาถึงจุดหมายอย่างราบรื่น
“ที่นี่แหละ”
ตัวอักษรสีชมพูปรากฏขึ้น
“ฉับ”
เจียงไหลหยุดเดิน ปัก "พลั่วเหล็กกล้า" ในมือลงกับพื้น
เธอยกมือซ้ายขึ้น เผยให้เห็นกระดาษที่กำไว้ในฝ่ามือ