"ฟ่านจื่อเหยียน": “แค่วันเดียวไม่ได้ดูแรงกิง ทำไมยอดฝีมืออัปกระท่อมไม้ระดับสี่แล้วนะ”
"หลี่รั่ว": “หา? อะไรนะ? ระดับสี่แล้วเหรอ?!”
"สวี่รุ่ย": “นี่มันครอบครัวแบบไหนถึงควักไม้สนสีเงินออกมาได้ทีเดียว 500 ท่อน”
"ซุนรุ่ยเสวี่ย": “ท่านยอดฝีมือ การเอาชีวิตรอดของท่านกับของฉัน มันเหมือนไม่เหมือนกันนะ”
"อู๋หลี่": “อย่าแกล้งกันสิ เพื่อนพึ่งอัปกระท่อมไม้ระดับสามหมาด ๆ ยังไม่ทันได้ดีใจเลย...”
"เผิงเซิ่งซิน": “ท่านยอดฝีมือรับศิษย์ไหม หน้าตาดี เสียงหล่อ ซิกแพคแน่น ๆ”
"จ้าวเจียหาว": “นั่นคิดจะขอเป็นศิษย์จริง ๆ เหรอ ฉันขี้เกียจแฉนายด้วยซ้ำ”
เจียงไหลไม่พูดอะไร แค่รับจ้างผลิต"ผ้าพันแผลสนหอมขั้นต่ำ"ไปเรื่อย ๆ
วัตถุดิบมา วัตถุดิบมา วัตถุดิบมาเป็นกอง ๆ เลย!
เธอใช้ค่าพละกำลัง 50 หน่วย รับจ้างผลิตผ้าพันแผล 10 ชิ้น
รวมแล้วได้รับ"ยางไม้"X40 "ฟืนสนสีเงิน"X10
มีผู้เล่นที่เงินไม่พอสองสามคนเลือกใช้วิธียางไม้ปริมาณน้อยบวกกับฟืนสนสีเงินเป็นค่า“จ้าง”
ค่ำคืนค่อย ๆ มืดลง
ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่อดนอนอีกแล้ว อาจารย์เจียงจึงออกกำลังกายง่าย ๆ หน่อยหนึ่ง จากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงเล็ก
หลับสนิทไร้ฝันตลอดคืน
"นาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ: 24 วัน"
"อุณหภูมิวันนี้: -40 ถึง -30 องศาเซลเซียส"
"ช่วงเวลากลางวัน: 4 ชั่วโมง"
เจียงไหลเก็บหีบสมบัติเงินสองหีบที่หยิบได้กลับค่าย
ตอนนี้ค่าพละกำลังยังเหลือเฟืออยู่ 82 หน่วย
เธอเพิ่งกลับมาก็เห็นสองหัวโขยกเบียดกัน
กำลังมุงดูผักสองแปลงเล็กนั้น แล้วส่งเสียงอุทานออกมาไม่หยุด