“เสี่ยวว่าง ไม้สนสีเงินที่เรามีจะอยู่ได้นานแค่ไหน?”
เจียงไหลยืนอยู่บนหลังคา ประจันหน้ากับอวี๋ฉือจากอีกฝั่ง
เธอโบกค้อนฟาดพุ่มไม้หวีดร้องที่ร่วงลงมาให้กระเด็นไป พลางถาม
ประกายไฟปลิวว่อนทั่วฟ้า ความร้อนแผดเผาจนปลายหัวใจร้อนผ่าว
แมลงกลายพันธุ์ที่อยู่ด้านล่างราวกับปรากฏขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่า
ฆ่าไปตัวหนึ่ง ก็มีตัวใหม่โผล่มาอีก
เจียงไหลเกือบสงสัยว่าข้างใต้ค่ายมี “เครื่องปั๊มมอนสเตอร์” ฝังอยู่หรือเปล่า
“ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง”
หลินซีว่างตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เจียงไหลเห็นเด็กสาวยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ
เธอขมวดคิ้วจ้องความว่างเปล่า ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
ข้างกายมีตั๊กแตนระเบิดไฟกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกระพือปีกอย่างตื่นเต้น
ราวกับหมาบ้าที่ได้กลิ่นเนื้อสด
มันพุ่งตรงไปหาหลินซีว่างอย่างไม่ลังเล
ในสมองที่กลายพันธุ์ของมันมีแต่ความปรารถนาจะล่าเหยื่อ
มันไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าอีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่กลาง “ทะเลเพลิง” ที่เต็มไปด้วยอันตรายได้อย่างไร
หลินซีว่างสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย คิ้วจึงขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
ตั๊กแตนระเบิดไฟกลายพันธุ์ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
ก็บินมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว
เวลานั้น อวี๋ฉือซึ่งกำลังง้างธนูพาดลูกศรเหลือบมองไปทางหลินซีว่าง
แต่กลับเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนเบือนสายตาไปทางอื่น
เจียงไหลเห็นดังนั้นก็หรี่ตาลง
เธอเห็นตั๊กแตนระเบิดไฟกลายพันธุ์ตัวนั้นพองโตขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับลูกโป่งที่ถูกสูบลม