เสิ่นชิงหรานรู้สึกคันยุบยิบบนศีรษะ
ราวกับมีอะไรบางอย่างเบาหวิวปัดผ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พร้อมเสียงปีกกระพือหวิว ๆ
ตอนนี้เสิ่นชิงหรานยังสัมผัสไม่ได้ว่าสิ่งที่แตะตัวเขาคืออะไร
เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปดูตรง ๆ ด้วย
เพราะในกฎเขียนไว้ว่า:
"หากคุณได้ยินเสียงปีกกระพือเหนือศีรษะ ไม่ต้องตื่นตระหนก และอย่าเงยหน้าขึ้นมอง"
"โปรดเชื่อเถอะว่าเป็นเพียงสายลมพัดผ่านยอดไม้"
แต่เจียงไหลกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไปกลับเห็นชัดเจน
สิ่งที่ลูบผ่านเสิ่นชิงหรานไม่ใช่ทั้งกิ่งไม้ และไม่ใช่ปีกที่กล่าวถึงในกฎ
แต่เป็น...
เส้นผม
เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งห้อยหัวลงมาจากต้นไม้
ร่างนั้นถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำจนมองไม่เห็นใบหน้า
แกว่งไกวไปมาอยู่อย่างนั้น
เส้นผมยาวที่ห้อยลงมาพลิ้วไหวตามการแกว่ง ปัดผ่านศีรษะของเสิ่นชิงหรานเบา ๆ
ภาพสุดสยองนี้ทำให้เจียงไหลรู้สึกถึงไอเย็นวาบจากปลายเท้าพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม
ราวกับวินาทีถัดไปจะมีใครสักคนแงะกะโหลกของเธอขึ้นมาเบา ๆ
หลินซีว่างสูดลมหายใจเบา ๆ
แต่สีหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยน พยายามรักษาท่าทีเคร่งขรึมเอาไว้
ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยเล็ดลอดออกมา
เสิ่นชิงหรานมองไม่เห็นตัวประหลาดที่อยู่เหนือศีรษะ
เขาทำได้เพียงประเมินสถานการณ์คร่าว ๆ จากปฏิกิริยาของทุกคน
ในเวลาแบบนี้จะลนลานไม่ได้
เจียงไหลทบทวนกฎข้อนั้นในใจซ้ำไปซ้ำมา พินิจถ้อยคำอย่างละเอียด
สุดท้าย เธอส่ายหน้าให้เสิ่นชิงหรานแทบมองไม่เห็น