ปึง
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
เจียงไหลวางฝาโลงลงบนพื้น
แสงไฟอ่อนโยนภายในห้องสาดลงบนชุดผ้าบางสีดำอย่างนุ่มนวล
หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ จ้องเจียงไหลเขม็ง
เธออ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงอะไรออกมาไม่ได้
เพียงโค้งตาเป็นรอยยิ้มไร้เสียง
เจียงไหลมองดวงตาสงบนิ่งคู่นั้น แววตาใสกระจ่างสะท้อนใบหน้าที่กำลังงุนงงของเธอ
เคยเห็นที่ไหนนะ… เธอต้องเคย… เคยเห็นที่ไหนสักแห่งแน่
หญิงสาวในโลงยกมือขึ้น ราวกับจะจับขอบโลงแล้วลุกขึ้นนั่ง
ตัวเลข “004” บนหลังมือขาวผ่องของเธอเด่นสะดุดตาเสียจนทิ่มเข้ามาในสายตาเจียงไหลอีกครั้ง
“004…” เจียงไหลพึมพำโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาคู่นั้นที่คุ้นเคยเหลือเกิน ประกอบกับตัวเลขชุดนี้
ราวกับเปิดสวิตช์ลึกลับบางอย่าง ความเจ็บปวดถี่ระรัวพลันแล่นขึ้นมาจากขมับ
“ไหลไหล เธอคือ 004”
เจียงไหลพลันได้ยินใครบางคนแนะนำเธอเช่นนั้น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไปหมด
แม้จะพยายามเบิกตากว้าง ก็ยังมองเห็นเพียงภาพโมเสกที่ทับซ้อนกัน
“คุณชื่ออะไร” เจียงไหลฝืนทนความปวดหัวแล้วถาม
บางทีถ้าได้รู้ข้อมูลเพิ่มอีกหน่อย เธออาจฟื้นความทรงจำกลับมาได้มากขึ้น
แต่ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก เสียงที่เหมือนกับเสียงของเธอทุกประการก็ดังถามขึ้นเช่นกันว่า
“คุณชื่ออะไร”
นิ้วมือที่ยันขอบโลงของเจียงไหลเกร็งแน่นขึ้น
“อี… อิ๋ง… หมี… อิ๋ง…”