"หลินซีว่าง"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: "พี่สาว กลับไปแล้วหรือยังคะ?"
"หลินซีว่าง"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: "ฉันว่าข้างนอกอาจจะอันตรายนิดหน่อยนะคะ"
"หลินซีว่าง"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: "แน่นอนว่าฉันไม่ได้จะก้าวก่ายอะไรนะคะ ก็แค่...ก็แค่..."
หลินซีว่างในบ้านไม้หลังน้อยเอามือกุมขมับด้วยความกระอักกระอ่วน
ที่เธอพูดแบบนี้จะดูเหมือนเสือกมากเกินไปหรือเปล่านะ?
ก็อีกฝ่ายเป็นถึงผู้เล่นระดับสูง จะทำอะไรยังต้องให้เธอมาชี้นิ้วสั่งอีกหรือ?
แค่แลกเปลี่ยนสิ่งของกันนิดหน่อย ตัวเองพูดมากเกินไปแล้วหรือเปล่า?
ภายในไม่กี่วินาที ความคิดของหลินซีว่างก็วกวนนับร้อยนับพันรอบ
เริ่มมีแนวโน้มเสียใจเล็กน้อยที่ส่งข้อความแบบนั้นออกไป
กระทั่งกรอบแชทเด้งข้อความของอีกฝ่ายขึ้นมา:
"เจียงไหล"ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: "ฉันกลับมาแล้ว ขอบคุณนะ"
หัวใจที่กำลังสับสนลังเลของหลินซีว่างก็สงบลงในทันที
อีกฝ่ายไม่ได้ถือโทษอะไรนี่นา
เธอถอนหายใจโล่งอก จู่ๆ ก็เหลือบเห็นบางอย่างจากหางตา จึงมองออกไปนอกหน้าต่าง
"หมอกลงแล้ว"
เจียงไหลขมวดคิ้วมุ่น ยืนอยู่ริมหน้าต่าง
มองเห็นหมอกสีขาวก่อตัวขึ้นในป่าลึกโดยไม่รู้ตัว
หมอกนั้นประหลาดนัก เหมือนกำลังเคลื่อนไหวราวกับอยากเข้ามาใกล้
ปั่นป่วนอยู่ระหว่างหมู่แมกไม้ไม่หยุด ราวกระสับกระส่ายจะขยับเขยื้อน
ตอนนี้ระยะยังไกลเกินไป มองเห็นไม่ชัดนัก
เจียงไหลรู้สึกขนลุกอย่างไรบอกไม่ถูก
ค่ำคืนกำลังมาเยือน บ้านไม้หลังน้อยตกอยู่ในความมืดสลัวไร้ระเบียบ
เธอหยิบกล่องไม้ขีดออกมาจุดไฟ
แล้วโยน"กิ่งไม้แห้ง"เข้าไปในเตาผิงอีกสิบอัน
ฟืนติดไฟลุกไหม้ บางครั้งส่งเสียง "เปรี๊ยะ" เบาๆ
เปลวไฟสีส้มอบอุ่นเต้นระยิบในดวงตา
"เตาผิงกำลังทำงาน ระยะเวลาเผาไหม้ปัจจุบัน: 1 ชั่วโมง"
"เปลวไฟที่อบอุ่น ดูเหมือนจะขับไล่อะไรบางอย่างได้"
เห็นคำอธิบายนี้ เจียงไหลก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง