นกไนติงเกลบินวนเหนือศีรษะของทุกคนหนึ่งรอบ
“มาเลฟิเซนต์ยังไม่ตื่นขึ้นมา ส่วนเจ้าพวกที่อยู่ในปราสาทก็คือความแค้นที่ก่อตัวจากเวทมนตร์ตกค้างของเธอ”
เจียงไหลเข้าใจแล้ว
หากพวกเธอต้องการปลุก"มาเลฟิเซนต์"ขึ้นมา สิ่งแรกที่ต้องทำคือเข้าไปใน
"โลกสยองขวัญ"ที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ดำ ซึ่งกฎได้กล่าวถึงไว้
ส่วนทางเข้า ก็คือการก้าวขึ้นบันไดหลังจาก"ระฆังเที่ยงคืน"ดังขึ้น
แต่เมื่อทำเช่นนั้น"มาเลฟิเซนต์ (ร่างความแค้น)"ที่ร้องไห้โหยหวนทุกคืนก็จะปรากฏตัวขึ้นด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังแยกแยะมิตรกับศัตรูไม่ออกอีกต่างหาก
เจียงไหลครุ่นคิด นี่คงเป็นข้อเสียของการที่ค่าความรู้สึกดีที่พวกเธอมีต่อ"มาเลฟิเซนต์"ยังไม่เกิน 50
ดังนั้น การเคลื่อนไหวตอนเที่ยงคืนจึงไม่ใช่แค่ต้องหลบ"คนรับใช้ศพตาย" แต่ยังต้องระวัง"มาเลฟิเซนต์ (ร่างความแค้น)"ด้วย
เมื่อเข้าใจสถานการณ์ชัดเจนแล้ว ทุกคนก็ลงมือทันที พวกเธอเริ่มค้นหาสิ่งของที่เก็บได้ใน"สวนดอกไม้ยามราตรี"
เจียงไหลเล็งจุดหนึ่งไว้ตั้งนานแล้ว
ตัวอักษรสีชมพูเล็ก ๆ ของ"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เด้งไปมาไม่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
“ตรงนี้! ตรงนี้! อย่าดูถูกดินของพวกเรานะ!”
เมื่อความมืดเข้าปกคลุม ดินในแปลงดอกไม้ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ
ดินสีดำที่เคยนุ่มร่วนพลันเปล่งประกายสีเงินอมฟ้า
มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา!
เจียงไหลเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วพบว่าดินเปลี่ยนเป็นเม็ดทรายละเอียดสีเงิน