"ห้องสนทนา" ชีหยวนและผู้เล่นอีกหลายคนสังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน
ต่างพากันออกมาเรียกร้องให้ทุกคนรีบกลับบ้านพักปลอดภัย
"ฟู่ไป่หลิง": “แค่ฝนตกเอง จะเหลืออีกตั้งชั่วโมงนึง เวลามีค่านะ!”
"สวี่รุ่ย": “นี่ใช่ฝนจริงเหรอ ทำไมรู้สึกโดนอะไรกระแทกแล้วเจ็บแปลบ ๆ!”
"เหอกวงหมิง": “ใช่ แค่ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ก็ทนได้อีกหน่อย พรุ่งนี้คงไม่มีอัตราดรอปของดีสูงแบบนี้แล้ว”
"ชีหยวน": “ก่อนพายุหิมะมามักเกิดคลื่นความหนาวก่อน! ทุกคนต้องรีบกลับบ้านพักปลอดภัย! อย่าโลภ!”
"ซ่งอวี่": “สภาพอากาศแบบนี้ ถ้าเกิดพายุฝนถล่ม จะมองอะไรไม่เห็น! อยู่ให้ห่างจากแถบภูเขาหิมะ!”
"โจวสวิน": “ให้ตายสิ ฝนตกแรงแล้ว! นี่มันฝนปนหิมะรึเปล่า? ทำไมหนาวสะท้านแบบนี้!”
"หวังปู้เจวี๋ย": “มีใครอยู่แถวภูเขาหิมะมั้ย! ช่วยฉันที! ฉันมองไม่เห็นทาง ตอนนี้ตกลงไป...”
"หลี่ฮ่าวอวี่": “ตัวฉันเปียกหมดแล้ว! หนาวจัง! ขอของกันหนาวด้วย!”
เหตุการณ์ชุลมุนอลหม่าน
เจียงไหลเพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้านพักปลอดภัย
ก็ได้ยินเสียงฝนด้านหลังดังกระหึ่มขึ้นทันที
จากปรอย ๆ กลายเป็นเทลงมาเหมือนรินน้ำ
ทั้งโลกจมอยู่ในม่านฝนที่ยุ่งเหยิง
จงใจยืนรออยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง
หญ้าเจ้าหญิงนิทราและทหารแคร็กเกอร์ไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ
น่าจะ "กันน้ำได้" จึงวางใจ
ในบ้านพักปลอดภัยแห้งและอบอุ่น ราวกับแยกตัวจากความหวาดหวั่นภายนอกได้
เจียงไหลเปิดม่าน มองม่านฝนเขม็ง