จิงอวิ๋นซิ่วมองเห็นเงาคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาแต่ไกล ท่าทางตื่นเต้นจนมือไม้ปัดป่ายไปหมด
เธออดขำไม่ได้ แต่ก็ยังเตือนว่า “ระวังล้มล่ะ”
เจียงไหลวิ่งมาถึงตรงหน้าอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
เธอแบมือออก เผยสิ่งของที่กำไว้แน่นมาตลอดเมื่อครู่
“อวิ๋นซิ่ว ให้เธอ”
เจียงไหลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “แต่อาจมีปัญหาเล็ก ๆ อยู่อย่างหนึ่ง…”
จิงอวิ๋นซิ่วเพ่งมอง สิ่งนั้นคือแส้ยาวสีเงินขาวทั้งเส้น
ตัวแส้ประกอบขึ้นจากห่วงโลหะเล็กละเอียดหลายสิบข้อ แต่ละข้อถูกขัดจนเป็นทรงโค้งบางเฉียบ มองผ่าน ๆ คล้ายเส้นเงินที่กำลังพลิ้วไหว
ปลายแส้เรียวเล็กเป็นเส้นโค้งบาง ๆ เชิดขึ้นเล็กน้อย ส่วนโค้งอ่อนช้อยราวกับจันทร์เสี้ยวที่ถูกยืดให้ยาวออกไป
แต่สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่ารูปลักษณ์ คือข้อมูลแนะนำของมัน
"ชื่อ: แส้จันทร์เสี้ยว"
"ระดับขั้น: สีม่วง"
"พลังโจมตี: 120/120"
"ความทนทาน: 500/500"
"คุณสมบัติพิเศษ: น้ำตาแห่งการปล้นชิง, เสริมพลังยามราตรี"
"อาวุธระดับสีม่วงมีโอกาส 60% ที่จะอัญเชิญ “น้ำตาแห่งการปล้นชิง” ได้สำเร็จ"
"คำแนะนำ: เสริมพลังยามราตรีเป็นสถานะพิเศษที่คงอยู่ เมื่อราตรีมาเยือน จะเสริมพลังทั่วร่างให้ผู้ถืออาวุธ 10%"
"คุณสมบัติพิเศษ: บุตรแห่งรัตติกาล, พันธสัญญาเพลิงผลาญใจ"
ใคร ๆ ก็รู้ว่าโอกาสที่ต่ำกว่า 50% กับสูงกว่า 50% นั้นต่างกันราวกับมีวงจรความคิดของอวี๋ฉือคั่นกลางอยู่ทั้งวง
“พลังโจมตีพื้นฐาน 120 แต้ม!”
แม้แต่จิงอวิ๋นซิ่วก็ยังเก็บความยินดีในน้ำเสียงไว้ไม่อยู่