กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อน ๆ ทำให้ความหนาวเหน็บของหิมะใหญ่จางหายไป
เสิ่นชิงหรานที่สวมผ้ากันเปื้อนถือจานมันฝรั่งผัดหมูอยู่ในมือ ยึดโต๊ะหม้อไฟมาใช้ชั่วคราว
เมื่อเห็นเจียงไหลกลับมา เขาก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่ “หมวก” บนหัวของเจียงไหลมันเด่นสะดุดตาจริง ๆ
ตรงกลางป่องกลมออกมา ขอบ ๆ ก็พลิ้วขึ้นลง
ดูแล้วยังคุ้นตาอยู่บ้าง
...เหมือนเห็ดหอมใหญ่เนื้อแน่นฝานหนึ่ง
แต่เห็ดหอมจะเอามาสวมหัวได้ยังไง?
เสิ่นชิงหรานวางจานมันฝรั่งผัดหมูลง เรียบเรียงถ้อยคำ: “หมวกใหม่เหรอ?”
สิ้นเสียง เห็ดน่ารักบนหัวเจียงไหลก็ “จุ๊บ” ดีดตัวขึ้นมาทันที
เผยให้เห็นก้านสีขาวใต้ดอกเห็ด
เป็นเห็ดหอมใหญ่ของจริง
มองสีหน้าตกตะลึงของเสิ่นชิงหราน เจียงไหลก็แบมือ: “อย่างที่เห็นนั่นแหละ”
เสิ่นชิงหรานทำหน้ายากจะบรรยาย แล้วชี้ไปข้างหลังเธอ
เจียงไหลงุนงงหันกลับไป
“ซู่ซู่! ซู่ซู่!”
แสงสีทองวาววามเกือบทำให้ตาของเธอพร่ามัว
เห็นหลินซีว่างเม้มปากแน่น กอดกระถางเล็กในมือสุดชีวิต
บนกระถางนั้นมีต้นไม้เล็กสีทองอร่ามต้นหนึ่งกำลังสั่นไหว
ทันทีที่มันเห็นเห็ดน่ารัก มันก็เริ่มส่ายหัวแกว่งหัว อยากจะพุ่งตัวออกจากกระถางเหลือเกิน
สีหน้าของเจียงไหลตอนนี้เหมือนกับของเสิ่นชิงหรานเมื่อครู่ไม่ผิด
หลินซีว่างกอดต้นไม้สีทองไว้ ไม่ให้มันหลุดจากการควบคุม พลางอธิบาย:
“วันนี้เพิ่งเปิดได้จากหีบแก้วผลึก ดูเหมือนจะเป็นต้นไม้เงินล้านกลายพันธุ์ค่ะ”
ระหว่างพูด ใบไม้สีทองอร่ามใบหนึ่งก็ “ฟิ้ว” ปลิวว่อนท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของหลินซีว่าง