จิงอวิ๋นซิ่วมองเจียงไหลอย่างสงสัย
เธอรู้สึกว่าตอนนี้สีหน้าของอีกฝ่ายชวนให้คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนวันสิ้นโลก เวลาลูกแมวที่บ้านของเธอเริ่มซุกซน
มันก็ทำหน้าแบบนี้เหมือนกัน
หลินซีว่างได้ยินเช่นนั้นจึงมองเจียงไหลด้วย
ใบหน้าเล็ก ๆ เผยแววครุ่นคิด
จากนั้นก็เม้มปากยิ้มบาง ๆ แล้วเบนสายตาไปทางอื่น
มีเพียงอวี๋ฉือกับเสิ่นชิงหรานที่ยังมองเจียงไหลด้วยสีหน้าคาดหวัง
โดยเฉพาะเสิ่นชิงหราน ถึงกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
เลขหกสิบเจ็ดนี่มีความหมายอะไรนะ?
ทำไมเขาถึงนึกอะไรไม่ออกเลย?
— รู้สึกเหมือนรอบตัวพี่เจียงมีแสงแห่ง “ความรู้” และ “ปัญญา” เปล่งประกายอยู่
ท่ามกลางสายตา “เป็นประกาย” ของทั้งสองคน
เจียงไหลยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วพูดว่า
“คนแกะสลักนี่ต้องเป็นยอดฝีมือแน่ ๆ”
“อิฐก้อนเล็กแค่นี้ ยังแกะชื่อเมืองได้ตั้งหกสิบเจ็ดเมือง”
โครม!
มือที่เสิ่นชิงหรานเท้าโต๊ะอยู่ลื่นไถล
คางกระแทกขอบโต๊ะ
อวี๋ฉืออึ้งไปสองวินาที ก่อนจะเพิ่งรู้ตัว
แล้วรีบยื่นมือไปพยุงเขา
หลังจากเสิ่นชิงหรานลูบคางพลางทำหน้าบิดเบี้ยว ลุกขึ้นมาได้แล้ว
ทุกคนก็ไม่ได้พูดถึงเนื้อหาบน "อิฐสายน้ำแห่งปฐมกาล" ต่อ
แน่นอน สาเหตุหลักก็เพราะไม่มีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมจริง ๆ
หลังมื้อเย็น ทั้งกลุ่มยังไม่รีบแยกย้าย
"ลิงไร้รูป" โผล่ขึ้นมาจากโถน้ำ
สายน้ำใสเล็ก ๆ สายหนึ่งม้วนชามกับตะเกียบบนโต๊ะขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว