หลินซีว่างตกใจจนหน้าซีดเผือด
หล่อนกำ 'เจ้านั่น' ที่ส่งเสียงไม่หยุดแน่น
เสิ่นชิงหรานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้างุนงงตะลึงค้าง
เขาเป็นคนแรกที่ได้สติ ยกมือทั้งสองขึ้น
“ไม่ใช่นะ ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ!”
สาวน้อยตัวแข็งคาที่ ราวกับจะระเบิดออกมา
“ฉันแค่สอนมันให้เรียกชื่อทุกคน เมื่อกี้ยังดี ๆ เลย...”
เจียงไหลถึงได้เห็นชัดเจนว่า มีนกตัวเล็กสีดำสนิทอยู่ตัวหนึ่งเพิ่มขึ้นมาระหว่างคนทั้งสอง
หากจะให้พูดให้ถูก มันคือนกหุ่นเชิดตัวหนึ่ง
ขนของมันประกอบขึ้นจากแผ่นไม้บาง ๆ ซ้อนกัน ดวงตาทั้งสองเป็นลูกปัดเนื้อด้านสองเม็ด
ตอนนี้มันเกาะอยู่บนไหล่ของหลินซีว่าง ปากยาวถูกหล่อนบีบแน่นตาย
มองแวบแรก ดูคล้ายกับอีกาตัวหนึ่ง
เจียงไหลน้อยผู้ใจคับแคบขยับเข้าไปใกล้ เอ่ยขึ้นอย่างแก้แค้น “น่าเกลียดจริง”
เหนือความคาดหมาย นกหุ่นเชิดที่เมื่อครู่แม้แต่เรียกชื่อยังตะกุกตะกัก กลับชักตัวถอยหลังไปทันที
หลุดจากการพันธนาการของหลินซีว่าง
จากนั้นปากแหลมก็ขยับเปิดปิด เอ่ยอย่างลื่นไหลยิ่ง
“เฮ้อ นี่มันคนไม่มีรสนิยมจริง ๆ สีดำเท่านั้นถึงจะกลมกลืนไปกับรัตติกาลได้”
น้ำเสียงมีชีวิตชีวาเฉียบขาด ราวกับมนุษย์จริง ๆ คนหนึ่ง
มันกระพือปีกกล่าวจบประโยคนี้ แล้วก็หยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวอีก
ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันไปมา
เจียงไหลเป็นคนทำลายความเงียบ “มันพูดแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?”
เสิ่นชิงหรานก็รู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง
ก่อนที่เจียงไหลจะกลับมา เขากับหลินซีว่างเคยหยอกล้อนกหุ่นเชิดตัวนี้กันอยู่ที่นี่
พบว่ามันส่งเสียงได้ รู้จักเลียนเสียง
จึงเริ่มสอนให้มันเรียกชื่อ
มันส่งเสียงแปลกพิลึก ทั้งตะกุกตะกัก
นอกจากประโยคเมื่อครู่นี้แล้ว ไม่เคยพูดประโยคยาว ๆ มาก่อนเลยสักนิด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสอนให้มันเอ่ยอะไรทำนอง “เจ้าโง่”