“ฉ่า!”
เสิ่นชิงหรานเพิ่งถอยออกมา ก็รู้สึกถึงไอเย็นวาบเสียดแทงผ่านปลายจมูก
“เชี่ยเอ๊ย” เขาลูบจมูกด้วยใจยังหวิว
ยังดี ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยขีดข่วน
เพียงสองก้าวจากตัวเขา มีแอ่งของเหลวสีดำที่แผ่ความเย็นยะเยือกพ่นเสียง “ฉี่ฉ่า” ต่อเนื่อง
มองดีๆ ยังมีผลึกแข็งๆ เจือปนอยู่
“นี่อะไรวะ”
เสิ่นชิงหรานรู้สึกถึงความเสียวซ่านแล่นจากกระหม่อมลงมา
เขาเงยหน้า เห็นเจียงไหลนั่งยองบนหอสังเกตการณ์ ขยิบตายักคิ้ว:
“มือขว้างพิสัยไกลมาแล้วจ้า”
หลินซีว่างเสริมอย่างมีชั้นเชิง “แถมยังมีลูกเล่นโจมตีเคมีอีก”
เสิ่นชิงหรานพูดไม่ออก
เขามองท้องฟ้าที่ไม่มีอะไรปิดบังเหนือหัว น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม
รู้สึกว่าชีวิตต่อจากนี้คงไม่สบายอีกแล้ว
นี่มันโกงชัด ๆ !
แอ่งดำนี่มีไอเย็นอีก มลทินมีพลังพิเศษแล้วงั้นเหรอ?!
งั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ถ้ำไปสู้กับติกะ อุลตร้าแมน
บนหอสังเกตการณ์ เจียงไหลคิดคล้ายเสิ่นชิงหรานแต่ก็ต่างกันไป
ซากดำๆ ที่ขว้างมา เห็นได้ชัดว่ายังเป็นหนึ่งในวิธีการพื้นฐานของมลทิน
แค่ระยะไกลขึ้น แรงเยอะขึ้น
ไอเย็นนั้นเหมือนพลังที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่
มีผลึกที่ไม่สามารถรวมตัวเป็นรูปร่างเหลี่ยมได้
แต่ยังไงซะ นี่ก็ไม่ใช่สัญญาณดีแน่
เกิดมลทินกลายพันธุ์แล้ว แต่ผู้เล่นยังไม่มีทางพบพลังคล้ายๆ กัน
เจียงไหลนั่งยองขีดวงบนพื้น