“ทำไมรู้สึกเหมือนเราเป็นบัฟเสริมพลังให้พวกมันเลยวะ?”
เจียงไหลอดไม่ไหว หลุดปากบ่น
ทุกครั้งที่เธอใช้ค้อนเหล็กปัดป้อง
ความทนทานของค้อนเหล็กก็ร่วงฮวบราวกับตกเหว
ถ้าการโจมตีนี่โดนตัวเธอเข้า คงไม่ต้องพูดถึงเลย
“ผมก็คิดงั้น”
เสิ่นชิงหรานกัดฟัน
เขารู้สึกว่าเทียบกับพวก ‘มลทิน’ แล้ว ตัวเองก็เหมือนมนุษย์ถ้ำบ้าคลั่งชัด ๆ
เมือกเหนียวบนตัวอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเป็นสารประหลาดอะไรกันแน่
ทุกครั้งที่มีดสั้นเหล็กกล้าฟันผ่าน ความทนทานก็ร่วงกราว
มันคือการบาดเจ็บพัน ข้าศึกแปดร้อย
ถึงมลทินจะข่วนเขาไปทีหนึ่ง หลังจากหักลบด้วยค่าป้องกันแล้ว ก็สร้างความเสียหายไม่ถึง 10 หน่วย
ส่วนเขาฟันทีเดียวทำดาเมจได้ตั้ง 55
แต่มอนสเตอร์กับคนมันค่าพลังชีวิตห่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนี่!
เสิ่นชิงหรานมองโลกแง่ดีไม่ออกเลยจริง ๆ
เจ้าแดงบนหัวก็ห้อยปรกลงมา
เริ่มกลุ้มใจแล้ว
สถานการณ์ตอนนี้ยังอยู่ภายใต้ข้อจำกัดของไอเทมที่เจียงไหลมี
สร้างสภาพแวดล้อมแบบ 1v1 ที่ค่อนข้าง “ยุติธรรม” ขึ้นมาได้
แต่ถ้าเป็นผู้เล่นทั่วไปที่ออกหากินตอนกลางคืน แล้วโดนมลทินที่มีค่าพลังชีวิต 300 หน่วยรุมหลายตัวพร้อมกัน…
คิดไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ
หลินซีว่างไม่ปริปาก แก้มป่องขึ้นเล็กน้อย
นางฟันดาบหนึ่งครั้งสร้างความเสียหายแค่ยี่สิบกว่าหน่วย
ดูไม่ค่อยสะเทือนอะไร
ไอ้ตัวน่าเกลียดนั่นยังพ่น “น้ำลายดำ” ออกมาให้ขยะแขยงอีกเป็นพัก ๆ
ระหว่างหลบ หลินซีว่างพลาดท่าโดนมลทินข่วนเข้าให้
“ถูกโจมตี: 35”
“หักลบค่าป้องกัน ถูกโจมตีสุทธิ: 0”