เด็กน่ะหลอกง่ายที่สุด
ยิ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแบบนี้
อีกฝ่ายต้องเห็นใจเธอแน่
ลั่วเหอเบนสายตาไปมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเจียงไหลอย่างมีความหวัง
เธอไม่ทันสังเกตว่า
ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเข้าไปหาเจียงไหลและเอ่ยปากขอ “เข้าร่วม” เป็นครั้งแรก
อีกฝ่ายก็ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
แล้วคว้าชายเสื้อของเจียงไหลไว้
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
ลั่วเหอพยายามมองหาร่องรอยของความลังเลหรือความใจอ่อนแม้เพียงนิดเดียว
จากแก้มที่ยังดูมีเนื้อนุ่มนิ่มของหลินซีว่าง
ทว่าเธอกลับเห็นว่า
ดวงตาคู่นั้นซึ่งเดิมมีรอยยิ้มอ่อนโยน
ค่อย ๆ หม่นลงทีละน้อย
ในชั่วขณะที่สบตากัน
ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเธอด้วยแววตาดำมืด
ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ข้างหลินซีว่างมีผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางเย็นชา
เธอก็เหลือบมองมาอย่างเฉยเมยเช่นกัน
คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากลั่วเหอพลันชะงัก
ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรสักคำ
แต่กลับทำให้เธอรู้สึกใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
ราวกับถูกสัตว์เลือดเย็นบางชนิดจับจ้องอยู่
ลั่วเหอรู้สึกคลับคล้ายว่าการประเมินของตัวเองอาจพลาดตรงไหนไป
แต่ก็นึกไม่ออกว่าพลาดตรงไหน
ถึงจะลนลาน แต่ลั่วเหอก็ยังไม่อยากยอมแพ้
เธอประเมินคนอื่น ๆ มาแล้ว
"พลังพรสวรรค์" ของอีกหลายคนธรรมดามาก
ยังสู้พลังที่เธอมีอยู่ตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลั่วเหอกัดฟันพูดว่า
“ฉันรู้ข้อมูลที่พวกเขารวบรวมได้เมื่อเช้า”