“มีเยอะเกินไปแล้ว”
จิงอวิ๋นซิ่วขมวดคิ้วแน่น
หมาป่าพวกนี้รูปร่างหน้าตาแตกต่างกัน บางตัวมีหนามกระดูกแหลมคมงอกอยู่บนหลัง
บางตัวมีหางยาวกว่าลำตัว ราวกับแส้ยาวที่เต็มไปด้วยหนาม...
แต่ไม่มีข้อยกเว้น ขนของพวกมันล้วนเป็นสีเทาดำ
และตรงกลางหน้าผากทุกตัวมีจุดสีขาวจาง ๆ
ดูคล้ายดวงตาที่สาม
เห็นได้ไม่ยากว่าพวกมันเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน
“ครืด—!”
เสียงขูดแหลมบาดหูจนหนังศีรษะชา
เสิ่นชิงหรานสบถเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยอย่างแรงอีกครั้ง
ในกระจกมองหลัง หมาป่าสีเทาร่างกำยำตัวหนึ่งกำลังหมอบแนบอยู่บนรถออฟโรด!
กรงเล็บคมกริบของมันราวกับดาบเหล็กกล้า
ถึงกับยึดเกาะรถออฟโรดที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูงได้แน่นหนาในสภาพเช่นนี้
หมาป่าสีเทาเกาะอยู่ด้านข้างรถในท่าทางเอียงกระเท่เร่ชวนพิศวง
“แกรก!”
มันขยับอุ้งเท้า ทิ้งรอยกรงเล็บลึกไว้บนผิวรถออฟโรด
ตอนเสิ่นชิงหรานเห็นมัน
ดูเหมือนมันเองก็
จ้องเสิ่นชิงหรานที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งคนขับผ่านกระจกมองหลังเขม็ง
ตอนนี้มันกำลังค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทีละก้าว แนบไปกับผิวรถออฟโรด
ภายในรถ เจียงไหลก็สังเกตเห็นหมาป่าสีเทาตัวนี้เช่นกัน
ผนังด้านในของตัวรถข้างกายเธอยุบเข้ามาเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของมัน
เผยรอยอุ้งเท้าให้เห็น
เจียงไหลมองค่าความทนทานที่ลดลงเรื่อย ๆ แล้วหรี่ตา
กระจกรถเลื่อนลง กลิ่นอายของมนุษย์ลอยออกไป
หมาป่าสีเทาหยุดฝีเท้า
มันหมอบต่ำ เผยเขี้ยวยาวพลางรวบรวมกำลังเตรียมพุ่งเข้าใส่
แต่แสงเย็นวาบหนึ่งกลับพุ่งผ่านไปในพริบตา!