ในเสียงแชทกลุ่มยังคงมีรายงานความคืบหน้าในการช่วยเหลือของคนอื่น ๆ ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง
เจียงไหลกะพริบตา พยายามไม่ให้เหงื่อไหลเข้าตา
หลังจากพยายาม “ขุดทราย” อย่างไม่ย่อท้อ
ขาของเธอก็ขยับได้มากขึ้นเล็กน้อย
เจียงไหลค่อย ๆ ขยับตัว พยายามปรับท่าทาง
จากนั้นก็เหยียดแขนออกไป ยื่น "กิ่งไม้แห้ง" หลายกิ่งให้เสี่ยวตังคังพร้อมกัน
เจ้าหมูน้อยตัวใหญ่ยื่นหัวเข้ามา คาบปลาย “มัด” กิ่งไม้ไว้อย่างระมัดระวัง
แล้วเริ่มลากเจียงไหลออกจากทรายดูด
“กริ๊ง ๆ” “กริ๊ง ๆ”...
ขณะที่เจียงไหลพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่บนทรายดูด
จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงกระดิ่งประหลาดดังมาจากที่ไกล ๆ
ทั้งสดใส ทั้งรื่นเริง
ราวกับที่นี่ไม่ใช่พื้นทรายรกร้างที่เต็มไปด้วยอันตราย
แต่เป็นสวนสนุกสำหรับเด็กที่จับมือกันหมุนเป็นวงกลม
พอตั้งใจฟังให้ดี เสียงนั้นคล้ายกับว่า...
“ไอศกรีม—ไอศกรีม—ไอศกรีมแสนอร่อย—”
เจียงไหล: “...?”
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง กวาดตามองไปรอบ ๆ
ในทะเลทรายจะมีไอศกรีมโผล่มาจากไหนได้?
หรืออุณหภูมิจะสูงจนแดดเผาเธอให้เห็นภาพหลอนไปแล้ว?
แต่แม้แต่เสี่ยวตังคังก็ยังเงยหน้าขึ้นอย่างสับสน
ดมซ้ายที มองขวาที
นั่นพิสูจน์ว่าเสียงดนตรีประหลาดไม่ได้เป็นภาพหลอนจากอาการฮีตสโตรก
เจียงไหลยังคงอยู่ในท่าคลาน สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย
เธอนึกขึ้นได้ว่าตอนระบบประกาศ มีพูดไว้ว่า:
“หากมีโชคอยู่นิดหน่อย และมีมนุษยสัมพันธ์ดีอยู่นิดหน่อย”