ไม่รู้เพราะอะไร อู๋หลิงรู้สึกว่าสิ่งบางอย่างที่พันธนาการเธอไว้
หลังจากเห็นภาพทุกคนในค่ายกำลังวุ่นวายอยู่กับงานต่าง ๆ มันก็เหมือนจะคลายออกเล็กน้อย
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเสียงตะโกนสุดเสียงของสหายที่ตายไปแล้ว
“วิ่งไป! อู๋หลิง! วิ่งไปข้างหน้า!”
“อย่าหันกลับมา!”
“อย่าให้พวกมันจับได้!”
อู๋หลิงก้มตาลง มองกับดักเสี้ยนเหล็กที่เพิ่งวางไว้ตรงหน้าไม่ไกล
เสียงที่ก้องอยู่ในหัวทั้งวันทั้งคืนยังคงดังอยู่ เพียงแต่เปลี่ยนเป็น
“อย่าหันกลับมา”
“อย่าให้พวกเราขังเธอไว้”
รูม่านตาของอู๋หลิงสั่นไหวเล็กน้อย
เธอสูดจมูก หันมองซ้ายขวา
ก่อนจะก้าวยาว ๆ วิ่งไปหาหลินซีว่าง “ฉันมาช่วย!”
"ช่วงเวลามืด: 6 ชั่วโมง"
เทียบกับเวลาจริงก็คือสี่ทุ่ม
อีกประมาณสองชั่วโมงก็จะถึงเที่ยงคืน เปลี่ยนวัน และพายุไฟป่ารอบที่สามก็จะมาถึง
และพายุไฟป่ารอบที่สามจะมาเยือน
คนกลุ่มหนึ่งจัดการเก็บกวาดค่ายไปเกือบเรียบร้อยแล้ว
ข้าวของสารพัดที่มีค่าความทนทานและอาจถูกทำลายได้ ไม่เก็บใส่กระเป๋าเป้ก็ย้ายเข้าไปไว้ในบ้านพักปลอดภัย
เมื่อคำนึงถึงสมาชิกทั้งสี่ของหน่วยเชลยที่มีพลังต่อสู้อ่อนแอ หลินซีว่างยังยัดไอเทมช่วยชีวิตที่มีพลังน้ำแข็งให้พวกเขาชิ้นหนึ่งด้วย
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขากลายเป็น “คนอ้วนย่างถ่าน” ระหว่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ถึงจะอ่อนแอไปหน่อย แต่พวกเขาก็ภักดีมาก
แถมยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือค่ายมาโดยตลอด